Эшони Сироҷиддин аз золиму хунхор ҳимоят кард, оқибаташ дарси ибрате барои дигарон шуд!

Сироҷиддин аз золиму хунхору фасодгари дар замин ҳимоят кард, оқибаташ зиндон шуд

Эмомалӣ Раҳмон, инсоне бисёр ҳаромхӯр, шаробхӯр, майнӯш, раққос, золим, фосид, зидди Худо, душмани Ислом ва бадхоҳ аст, ки дар чанд соли ахир ошкоро бо Худо ҷангид ва бо бастани масҷидҳою манъ кардани зикри Аллоҳ-азон худро душмани ошкори Худою Ислому Қуръон муаррифӣ кард.

Албатта аз Эмомалӣ Раҳмон, Саймумин Ятим, Рамазон Раҳим, Озодаи фоҳиша, Рустами герчик ва... чунин чизе – душмании ошкор бо Худо-ро интизор доштан хато нест, чун инҳо аз нутфаи ҳаром ба дунё омадаанд, ва нутфаи ҳаром нутфаи шайтон аст, шайтон низ душмани ашаддии Худо аст.

Аммо, аз касоне ки худро олими динӣ гирифта, мудофеи Ислом медонанд, ҷои тааҷҷуб аст, ки аз муфсиди филъарз (пахшкунандаи фасод дар замин-монанди Э.Раҳмон ки арақхурӣ, рақс, дискатекаро тарвиҷ дода, масҷиду азонро манъ мекунад), ки ояти Қуръонро ӯро малъун дониста, қатл, муҷозот ва ё бадарға карданашро фарз медонад, ҳимоят мекунанд.

Яке аз чунин касон, Сироҷиддин аст. Ӯ риши худро то ноф давонда, 40 метр сала печонда, аз Ислом гап мезанад, аммо заррае аз қонуни Қуръон буй набурда, аз ҳаромзодае чун Э.Раҳмон ки тибқи Қуръон куштанаш фарз аст, дифоъ карда, мегӯяд, “алҳамду лиллоҳ, мо почоҳи одил дорем!”.

“Почоҳи одилат” на танҳо ту барин Сироҷиддинҳоро қадр надонист, балки ду бор ба кунҷи зиндон фиристод. Оё ин худаш ибрате бар Сироҷиддинҳо барин нест, ки даст ай шайтонӣ бардоранд, ва аз қонуни Қуръон ҳимоят кунанд, на аз ҳаромзодаи шаробхӯри муфсиди филъарз?!

Умедворам, ки достони Сироҷиддин ибрате бошад, то дигарон аз он панд гиранд. Лаънати Худо бар Эмомалӣ Раҳмон ва муфсидини филъарз ва мулонамоҳою сиёсатмадороне ки аз ҳаромзодае чун Э.Раҳмон ҳимоят мекунанд.

Сиддиқи Акбар

general.images