this is a title for here

Суханронӣ
9 April 2020

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, имрӯз ба муносибати нимаи шаъбон ва солрӯзи мелоди бо саъодати Ҳазрати Маҳдӣ (аҷ) аз тариқи телевизион ва ба таври зинда бо мардуми Эрони исломӣ суҳбат карданд.

Имом Хоманаӣ бо табрики иди бузурги нимаи шаъбон ба мардуми Эрон ва тамоми мусалмонон ва озодихоҳони ҷаҳон, гуфтанд, дар таърихи башарӣ камтар даврае аст, ки оҳоди башарӣ дар ҳамаи ҷойи олам ба қадари имрӯз эҳсоси ниёз ба як мунҷӣ дошта бошанд. Чӣ нухбагон, ки огоҳона ин ниёзро эҳсос мекунанд ва чӣ мардум, ки дар нохудогоҳии худ ба як мунҷӣ ва маҳдӣ эҳсоси ниёз мекунанд.

Эшон бо баёни ин ки имрӯз баъд аз оне, ки башарият макотиб ва маслакҳои гӯногӯнро таҷруба карда аз коммунизм то либерол-демократи ғарбӣ, аммо башар эҳсоси оромиш намекунад, афзуданд, башар бо пешрафтҳои ҳайратовар, эҳсос оромиш намекунад. Башарият дучори фаҳшо ва гуноҳу бе адолатӣ ва шикофи табақотии бисёр васеъ аст. Башар дучори сӯи истифодаи қудратҳо аз илм аст ва башар дучори сӯиистифода аз кашфиёти табиат аст. Хиради инсонӣ неъмати бузурге аст ва метавонад бисёре аз мушкилоти дунёро ҳал кунад, лекин бархе гиреҳҳоро наметавон бо он ҳал кард.

Оятуллоҳ Хоманаӣ таъкид карданд, имрӯз бе адолатӣ дар дунё аз илм тағзия мекунад, яъне илми пешрафта дар хидмат бе адолатӣ ва султа бар миллатҳо аст. Ҳалли инҳо ба як қудрати илоҳӣ ниёз дорад ва он ба дасти пурқудрати имоми Маъсӯм(ъ) хоҳад буд. Лизо маъмурияти бузурги ҳазрати Маҳдӣ қист ва адл аст.

Эшон таъкид карданд, ваъдаи фараҷ ва ҳаракати азими илоҳӣ дар интиҳои таърих барои барқарории адолат, эҷод хоҳад шуд ва албатта зиндагии воқеии башар дар он замон шурӯ хоҳад шуд.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ бо изъон ба вуҷӯди мушкилоти зиёд дар зиндагии инсонҳо тавсия карданд, ки набояд маъюс шуда ва ҳамвора умедвор бошанд, чаро ки интизори фараҷ ва гушоиш, гушоише барои инсон буда ва уро аз яъсу дармондагӣ наҷот медиҳад.

Эшон уммати Муҳаммадиро уммате донистанд, ки дар ҳеч ҳодисае дар зиндагӣ эҳсоси яъсу ноумедӣ надоранд.

Оятуллоҳ Хоманаӣ интизорро ба маънои даст рӯи даст гузоштан надониста ва онро иқдом кардан таъриф карданд, ки бояд инсон эҳсос кунад, ки оқибате вуҷӯд дорад, ки бояд барои он талош кард.

Раҳбари ҶИЭ фармуданд, ҷомеъаи Маҳдавӣ, ҷомеъаи қист, бародарӣ ва илму иззат аст. Интизори фараҷ ғайр аз бе сабрӣ ва муддат муайян кардан аст. Инсон набояд аҷала кунад, балкӣ бояд бар асоси ҳикмат амал кард. Мурод аз интизори фараҷ, фараҷи ниҳоӣ аст ва фараҷ баъд аз ҳушдор ва ҳаводиси ҳамагире монанди ҳаводиси имрӯзаи дунё, ки бархеро нороҳат карда ва ҳатто бархеҳо худкушӣ кардаанд.

Имом Хоманаӣ дар бахше диргар аз суханони зиндаи телевизионии худашон бо миллати Эрон, дастовардҳои пизишкон ва мутахассисони эрони исломиро дар баробари короновирус дурахшон тавсиф карданд.

Эшон фармуданд, короновирус, як ибтилои умумӣ ва як озмӯн барои дунёст. Ҳам барои давлатҳо ва ҳам миллатҳо. Миллати Эрон дар ин озмӯни корона хуш дурахшид. Авҷи ин ифтихори миллӣ мутаъаллиқ ба маҷмӯаи дармонии Эрони исломӣ аст. Инҳо ҷону саломати худро дар хидмати мардум қарор доданд. Ин хотироти ҷомаи пизишкӣ дар ҳофизаи миллат ба хубӣ ба ёдгор хоҳад монад.

12 March 2020

Оятуллоҳ Хоманаӣ, валии амри мусалмонони ҷаҳон, бо судури фармоне, ба сарлашкар Боқирӣ, раиси ситоди кулли нерӯҳои мусаллаҳи ин кишвар дастур доданд, барои пешгирӣ аз шуюъи бештари ин беморӣ “қароргоҳи беҳдоштӣ ва дармонӣ” созмондиҳӣ шавад. Имом Хоманаӣ дар ин фармон хотирнишон карданд: “Ин иқдом бо таваҷҷӯҳ ба қароине, ки эҳтимоли ҳамлаи биулужикӣ будани ин рӯйдодро матраҳ карда, метавонад ҷанбаи размоиши дифоъи биулужик низ дошта ва бар иқтидор ва тавони миллӣ биафзояд.”

матни фармони раҳбари Эрон ба шарҳи зерин аст:

“Бисмиҳи Таъоло

Сардори сарлашкар Боқирӣ

Бо тақдир аз хадамоте, ки нерӯҳои мусаллаҳ то кунун дар заминаи куруно ба мардуми азиз тақдим кардаанд ва бо таъкид бар идома ва густариши ҳар чи бештари он, лозим аст созмондиҳии ин хадамот ба шакли як қароргоҳи беҳдоштӣ ва дармонӣ буда ва илова бар дармон ва эҷоди марокизи дармонӣ монанди бемористони саҳроӣ ва нақоҳатгоҳ ва ғайра, ба пешгирӣ аз шуюъи бештари беморӣ бо шеваҳои лозим низ бипардозад. Тақсими вазоиф ва маъмуриятҳои созмонҳо ва бахшҳои нерӯҳои мусаллаҳ, аз вазоифи ин қароргоҳ аст. Ин қароргоҳ бояд дар ҳамоҳангии комил бо давлат ва вазорати беҳдошту дармон амал кунад.

Ин иқдом бо таваҷҷӯҳ ба қароине, ки эҳтимоли “ҳамлаи биулужикӣ” будани ин рӯйдодро матраҳ карда, метавонад ҷанбаи размоиши дифоъи биулужик низ дошта ва бар иқтидор ва тавони миллӣ биафзояд.”

22 March 2020

Суханронии Оятуллоҳ Хоманаӣ, раҳбари ҶИЭ ба муносибати фарорсидани соли нав ва иди Мабъаси Паёмбари Аъзам (с) ба шакли мустақим аз телевизони Эрон ва шабакаҳои интернетӣ ва маҷозӣ пахш шуд.

Лозим ба зикр аст, ки маросими суханронии наврӯзии Оятуллоҳ Хоманаӣ, ки ҳар сол дар рӯзи аввали соли нави шамсӣ ва дар ҳарами Имом Ризо (а) баргузор мешуд, ба сабаби тавсияҳои беҳдоштӣ барои ҷилавгирӣ аз густариши вируси корона имсол дар Машҳад баргузор нашуд ва тариқи мустақим ва интернетӣ пахш шуд.

Меҳварҳои суханони раҳбари инқилоби ислмӣ ба шарҳи зер аст:

* Иди мубораи Мабъасро табрик арз мекунам ва имрӯз ҷузви бузургтарин идҳои исломии мо аст, зимни инки боз иди Наврӯзро ба ҳамаи миллати азиз табрик мегӯям. Мабъас рӯзи боаҳамияте аст, ки бояд аҳамияти онро бидонем. Ин воқеа ва ҳодисае, ки Худованд аз дигар паёмбарон тааҳҳуд гирифтааст.

* Худованд аз паёмбарони бузург дар тӯли таърих тааҳҳуд гирифтааст, ки ба паёмбари бузурги ислом мисли чунин рӯзе имон оварда ва ӯро ёрӣ кунанд. Ному нишон ва хусусиятҳои паёмбари мо дар Таврот ва Инҷил таҳриф нашуда вуҷуд доштааст ва ҳатто исми Аҳмад (Паёмбар Ислом)-ро ҳазрати Исо (с) дар Таврот ишора кардаанд.

* Баъс мӯҳтавои азиме дорад, ки барои мо дар шароити имрӯзӣ корбурд дорад. Баъс ва ваҳйи илоҳӣ ҳақиқатҳоеро барои башарият равшан кардааст ва агар инсон ба ин ҳақиқатҳо имон биоварад ва бо онҳо ошно шавад, ҳаёти пок хоҳад дошт.

* Манзумаи арзиши Ислом яке аз ҳақиқатҳои биъсат аст. Мардум вазифа доранд худро ба ин арзишҳо наздик кунанд. Ин арзишҳо шомили рафторҳои фардӣ то мафоҳими умумӣ ва зиндагисоз мисли озодӣ, каромат ва адолат мешавад.

* Бархе ба ғалат тасаввур мекунанд адолат ва озодӣ аз ғарб омадааст. Ғарб бо мафоҳиме мисли озодӣ ва адолати иҷтимоӣ, 3-4 қарн аст, ки ошно шудааст, дар ҳоле ки 1400 соли қабл, Ислом ин мафоҳимро ба таври равшан дар Қуръон баён кардааст. Бо ин тафовут, ки ғарбиҳо ҳеҷгоҳ ба ин мафоҳим содиқона амал накарданд.

* Барои таҳаққуқи маорифи биъсат дар фазои ҷомеа ва буруз ва зуҳури он дар рафтори мардум ва табдили он ба василаи пешрафт, ниёз ба қудрати сиёсӣ дорад. Чун агар қудрати сиёсӣ набошад, зургӯён ва танбалҳо зери бор намераванд ва сиёҳии лашкарашон ҳам ба думболи онҳо ҳаракат мекунанд. Паёмбар(с) ҳам дар Мадина аввалин коре, ки кард, ташкили қудрати сиёсӣ ва ҳукумат буд.

* Паёмбарон душманони зиёде доранд ва вақте ҳукумат ташкил медиҳанд, душмани хориҷӣ ҳам изофа мешавад, мухолифони адолат ва озодӣ душмани паёмбар мешаванд.

* Ин ҳамон нусхае аст, ки имом Хумайнӣ(рҳ) ба он амал кард. Маориф, арзишҳо ва аҳкоми ҳамон маориф, арзишҳо ва аҳкоми Паёмбар(с) аст. Имом(рҳ) медонист имон иисломӣ дар ҷони миллати Эрон русух дорад. Қудрати имонии мардум хеле зиёд аст ва Имом(рҳ) инро медонист ва масъалаи ҳукумати исломиро матраҳ кард. Заминаи эҷоди ҳукумати исломӣ ҳам фароҳам буд; яъне ҳукумати фосид ва золиме вуҷуд дошт.

* Ҷомеаи нахустини исломӣ дар Мадина шомили ҳафт ҳашт ҳазор нафар мешуд. Ба баракати иршод, аҳком ва маорифе, ки Паёмбар(с) эҷод кард, ки рӯз ба рӯз ба теъдоди мусулмонон афзуда шуд. Дар қарни чаҳоруми ҳиҷрӣ, ҷомеаи исломӣ аз ҷиҳати сиёсӣ васеътарин ҷомеа дар дунё буд. Аз ҷиҳати дониш пешрафтатарин сатҳи илмӣ ва ба ҷиҳати низомӣ, қудратманд буд.

* Агар имрӯз содиқона амал карда, кӯтаҳбинӣ ва содданигарӣ надошта бошем ва танбалӣ накунӣм, метавонем Эронро ба қуллаи сиёсӣ, низомӣ, фарҳангӣ, илмӣ, иқтисодӣ бирасонем, албатта ҳадафи дури мо эҷоди тамаддуни исломӣ аст.

* Аз душманӣ бо инқилоби исломӣ набояд тааҷҷуб кард. Душманон бо ҳам алайҳи инқилоби исломӣ ҳамкорӣ мекунанд. Имрӯз душман кам надорем, аммо хабистарин душмани миллати Эрон Амрико аст. Масъулони амрикоӣ ҳам дурӯғгӯ ва паст ҳастаанд, ҳам тамаъ, золим, сангдил, бераҳм ва террорист ҳастанд. Интавр душмане дар муқобили мо аст.

* Худованд барои муқобила бо душман, дастурамал дода ва ба Паёмбар(с) тавсия ба сабр ва истиқомат кард. Сабр ба маънои нишастан ва интизори ҳаводис кашидан нест; сабр яъне муқовимат кардан ва ҳисоби худро бо найранги душман тағйир надодан ва бо рӯҳия идома додан ва собитқадам будан, ки агар бо ҳаракат бо андеша ва машварат ҳамроҳ шавад, муваффақият ҳосил мешавад.

* Ман бо қотеъият мегӯям, ки миллати Эрон миллати сабуре аст. Мо масъулин албатта гоҳе бесабрӣ кардем, вале миллати Эрон 40 сол аст сабр карданд. Бархе равшанфикрони мо ҳам бесабрӣ нишон доданд ва бархе бесабриро ба самти ҳамкорӣ бо душман ҳам бурданд. Нуқтаи муқобили он, ҷавонони мӯъмини зиёде аст, ки дар арсаи фарҳанг ва илм ва фановарӣ ва сиёсат ва байналмилал дарки дурусте доранд.

* Сабр кардан яъне таслим нашудан ва бо шуҷоат ва ақл ҷилави душманро гирифтан.

* Чанд бор гуфтам, ки кишвар бояд қавӣ шавад. Қавӣ шудан ҳам аз биъсат ва Қуръон гирифта шудааст. Қувват шомили арсаҳои илмӣ, иқтисодӣ, сиёсӣ, фарҳангӣ, низомӣ, таблиғӣ аст.

* Имрӯз ҳифзи ҷамъияти ҷавони кишвар яке аз абзорҳои қудрат аст. Кишвари мо кишвари ҷавоне аст ва агар ин раванд идома надошта бошад чанд вақти дигар бо камбуди ҷавон мувоҷеҳ мешавем.

* фазои маҷозӣ имрӯз бар зиндагии ҳамаи мардуми дунё ҳоким аст ва қувват дар он ҳаётӣ аст. Ва ё дар беҳдошт ва дармон, ки Худоро шукр, муҳаққиқон ва пизишкон ва хубрагони мо кори зиёде дар ин замина карданд.

* Ҷаҳиши тавлид, ки матраҳ кардем низ аз абзорҳои қудрат аст. Ҷаҳиши тавлид ба абзорҳое ниёз дорад, аз қочоқ ва воридоти беравия ҷилавгирӣ шавад. Ба тавлидкунанда кумак шавад. Имсол ин корҳо бояд анҷом шавад.

* Мо имрӯз бо аворизи як бемории васеъ ва ҳамагири байналмилаӣ, ки тақрибан дар ҳамаи кишварҳои дунё машғули гирифтани талафот аст рӯбарӯ ҳастем. Ҳоло бархе ҳақиқатҳоро мегӯянд ва бархе ҳам пинҳон мекунанд. Бояд ба дастуроте, ки барои ҳифзи ҷон афрод ва кишвар ва контроли ин бемории хатарнок дода мешавад, амал кунанд.

* Ин беморӣ мушкилоти иқтисодӣ эҷод мекунад, ки Худованд мефармояд инҷо ҳам сабр лозим аст. Масъулони мӯҳтарам дар ин кор дастуроте додаанд, ки ҳама бояд ба он амал кунанд то ин бемории хатарнок дар кишвар контрол шавад.

* Амрикоиҳо чанд бор токунун гуфтанд, ки мо ҳозирем аз ҷиҳати дармону дору кумак кунем. Фақат шумо аз мо бихоҳед то мо кумак кунем. Ин ҷузви он ҳарфҳои бисёр аҷиб аст, ки ба мо мегӯянд аз мо бихоҳед. Аввал инки шумо худатон дучори камбуд ҳастед ва инро худи масъулони амрикоӣ мегӯянд. Дуввум инки шумо муттаҳамед, ки ин вирусро шумо тавлид кардаед. Ман намедонам чиқадар ин иттиҳом ҳақиқӣ аст, вале вақте чунин иттиҳоме вуҷуд дорад, кадом одами оқиле барои кумак аз шумо дархост мекунад? Ба шумо эътимоде нест.

* Таҷрибаи 40 сола нишон медиҳад, ки кишвар зарфияти муқобила бо масоил ва чолишҳоро дар ҳар сатҳе дорад.

* Дастуроти ситоди миллии муқобила бо коронаро иншоаллоҳ ҳама амал кунанд. Ҳатто иҷтимооти динӣ дар кишвар таътил шуд, ки дар таърихи мо ба ин шакл бесобиқа аст, ки ҳатто ҳарамҳо ва намозҳои ҷумъа таътил шавад, вале чорае набуда ва маслиҳат ингуна будааст.

– Худованди Мутаол бо хосту иродаи илоҳӣ ин балоро аз сари миллати Эрон ва ҳамаи миллатҳои мусулмон ва ҳамаи мардуми ҷаҳон кам кунад.

3 March 2020

Ба муносибати рӯзи дарахткорӣ ва ҳафтаи манобеи табиӣ, оятуллоҳ Хоманаӣ субҳи имрӯз (сешанбе) ду ниҳоли мева шинонд ва дар бораи вазъияти Эрон дар даврони коронавирус суханони муҳиме гуфт.

Оятуллоҳ Хоманаӣ сипас дар суханоне, кошти дарахтро ҳаракати бобаракат хонд ва дар хусуси бемории коронавирус дар Эрон, гуфт: Ҳамчунон ки чанд пеш аз пизишкон, парасторон ва маҷмӯаҳои дармонӣ самимона ташаккур кардам, лозим медонам бори дигар аз ин азизон, ки бо кори бисёр боарзиши худ дар ҳоли ҷиҳод дар роҳи Худо ҳастанд, ташаккур кунам. Ҳамчунин лозим медонам аз хонаводаҳои пизишкон, парасторон ва ҳамаи авомили дармонӣ, ки бо сабру таҳаммули худ дар канори талоши шабонарӯзии азизонашон ҳастанд, сипосгузорӣ кунам.

Эшон бо дуо барои офияти беморон ва ҳамчунин талаби раҳмат ва мағфирати илоҳӣ барои даргузаштагон аз ин беморӣ ва сабру оромиш барои бозмондагони онҳо, чанд тавсия хитоб ба мардум баён кард.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ бо таъкид бар риояти тавсияҳо ва дастуруламалҳои масъулон дар хусуси пешгирӣ аз олудагӣ, афзуд: Аз ин дастурҳо набояд сарпечӣ шавад, чунки Худованд моро вазифадор кардааст дар масъалаи саломати худ ва дигарон эҳсоси масъулият кунем, бинобарин ҳар чӣ ба саломат ҷомеа ва пешгирӣ аз ривоҷи ин беморӣ кӯмак кунад, писандида ва ҳар чӣ ба паҳн шудани он кӯмак кунад, кори бад ва нописанд аст.

Имом Хоманаӣ дар тавсияе дигар ҳамагонро ба тавассул ва рӯ овардан ба Парвардигор фаро хонду гуфт: Албатта ин бало ончунон бузург нест ва бузургтар аз он низ вуҷуд доштааст, аммо банда ба дуои бархоста аз дили пок ва софи ҷавонон ва афроди парҳезгор барои дафъи балоҳои бузург бисёр умедворам, чунки тавассул ба даргоҳи Худованд ва талаби шафоат аз Набии Мукаррами Ислом ва пешвоёни бузургавор метавонад бисёре аз мушкилотро бартараф кунад.

Эшон афзуданд: Дуои ҳафтуми Саҳифаи Саҷҷодия дуои бисёр хуб ва хушмазмунӣ аст, ки метавон бо ин алфози зебо ва бо таваҷҷӯҳ ба маонии он бо Парвардигор сухан гуфт.
Оятуллоҳ Хоманаӣ ҳамчунин ҳамаи дастгоҳҳои Эронро ба ҳамкорӣ ва дар ихтиёр қарор додани имконоти мавриди ниёзи Вазорати беҳдошт, ки дар саффи муқаддами муқобила бо беморӣ қарор дорад, тавсия карду гуфт: Неруҳои мусаллаҳ ва дастгоҳҳои муртабит бо дафтари раҳбарӣ низ ба анҷоми ин кор муваззаф шудаанд.

Эшон бо ишора ба даргир шудани кишварҳои зиёде дар дунё бо ин беморӣ, афзуданд: Масъулони мо аз рӯзи аввал бо сафо, садоқат ва шаффофият хабаррасонӣ карданд ва мардумро дар ҷараён қарор доданд, аммо бархе кишварҳои дигар, ки ин беморӣ дар онҳо шадидтар ва ҳамагиртар аст, пинҳонкорӣ мекунанд. Албатта мо барои он беморон низ аз Худованд талаб офият мекунем.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ, ҳодисаи падидомадаро масъалаи гузаро ва на фавқулода дониста гуфтанд: Албатта ман намехоҳам масъаларо хеле кӯчак фарз кунам, аммо онро хеле бузург ҳам накунем. Ин масъала муддате на чандон тӯлонӣ барои кишвар вуҷуд хоҳад дошт ва сипас рахт бармебандад, аммо таҷрибиёти ҳосил аз он ва фаъолияти мардум ва дастгоҳҳо, ки монанди як размоиши умумӣ аст, метавонад ба унвони як дастовард боқӣ бимонад.

Имом Хоманаӣ бо ишора ба иқдомоти писандида ва навъдӯстонаи бархе ҳамватанон монанд кӯмакҳои молӣ ва пахши василаҳои беҳдоштӣ афзуд: Ин корҳо бисёр хуб аст ва бо ҳифзи ин дастовардҳо, бало ба неъмат ва таҳдид ба фурсат табдил мешавад ва умедворем рӯзгори офияти комил барои миллати азизи Эрон наздик бошад.

5 March 2020

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, валии амри мусалмонони ҷаҳон куштори мусалмонони мазлуми Ҳиндро маҳкум карданд. Раҳбари Инқилоби Исломӣ зимни эъломи ин ки қалби мусалмонони ҷаҳон аз куштори ахир ҷариҳадор аст, хостори таваққуфи ин фаҷойеъ шуданд ва давлати Ҳиндро муваззаф донистанд то дар муқобили ҳиндуҳои ифротӣ ва аҳзоби тарафдори онҳо биистад.

Дар ин паёми твиттерӣ омадааст: “Қалби мусалмонони ҷаҳон аз куштори мусалмонон дар Ҳинд ҷариҳадор аст. Давлати Ҳинд бояд дар муқобили ҳиндуҳои ифротӣ ва аҳзоби тарафдори онҳо биистад ва бо таваққуфи куштори мусалмонон, аз инзивои худ дар ҷаҳони Ислом ҷилавгирӣ кунад”.

21 February 2020

Ёздаҳумин давраи интихоботи Маҷлиси Шӯрои исломии Эрон ва аввалин миёндавраии панҷумин давраи интихоботи Маҷлиси хубрагон бо раъйи раҳбари Ҷумҳурии Исломии Эрон оғоз ёфт.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ, ҳангоми андохтани раъйи худ ба сандуқи интихоботи ёздаҳумин давраи интихоботи Маҷлиси Шӯрои исломии Эрон ва аввалин миёндавраии панҷумин давраи интихоботи Маҷлиси хубрагон гуфтанд: Рӯзи интихобот рӯзи ҷашни миллӣ аст.

Ҳазрати оятуллоҳ Хоманаӣ, субҳи имрӯз (ҷумъа) бо ҳузур дар ҳусайния имом Хумайнӣ(раҳ.), бо баёни инки интихобот мутазаммини манофеи миллии кишвар аст, тасреҳ карданд, рӯзи интихобот рӯзи ҷашни миллӣ аст.

Саид Алӣ Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки интихобот як таклифи шаръӣ аст, афзуданд, рӯзи интихобот, рӯзи эҳқоқи ҳаққи мадании миллат аст, ки мехоҳанд биёянд, раъй бидиҳанд ва ширкати худашон дар идораи умури кишварро, ки ҳаққи онҳост, онро ба даст биоваранд.

Интихоботи 11-умин давраи Маҷлиси Шӯрои исломии Эрон ва нахустин миёндавраии 5-мин давраи Маҷлиси хубрагони раҳбарӣ аз соати 8 субҳи имрӯз оғоз шуд.

Интихоботи даври 11-уми Маҷлиси Шӯрои исломӣ дар 208 ҳавзаи интихобияи саросари Эрон барои интихоби 290 намояндаи маҷлис баргузор мешавад.

20 January 2020

Оятуллоҳ Хоманаӣ Валиамри мусалмонони ҷаҳон, имрӯз (душанбе) дар дидори масъулони ҳаҷҷи Эрон баҳрагирӣ аз фурсати ҳаҷ барои расондани сухани нави ҷумҳурии исломӣ ба дунё, яъне улгӯи мардумсолории диниро мавриди таъкид қарор доданд ва гуфтанд, улгӯи мардумсолории динӣ барои дунё ношинохтааст ва дар муқобили миллионҳо василаи таблиғотие, ки имрӯз дар ҳоли фаъолият алайҳи ҷумҳурии исломӣ аст, метавон аз фурсати ҳаҷ барои табйини ин улгӯ ва масоиле монанди иллати душмании Амрико ва мантиқи зери бори зӯр нарфтани миллати Эрон истифода кард.

Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар аҳамияти масъалаи ҳаҷ ба унвони як ҳаракати сиёсӣ, эътиқодӣ ва иҷтимоӣ афзуданд, албатта, бисёре аз кишварҳо аз аҳамият ва коркардҳои муҳими ҳаҷ ғофиланд, аммо ҳаҷ як нуқтаи таҳарруки ҷиддӣ ва байналмилалӣ аст ва манофеи фаровоне аз он барои уммати исломӣ мавриди интизор аст.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ, ҳамчунин бо ишора ба талошҳои гуногуни қудратҳои ҷаҳонӣ барои ҷилавгирӣ аз шаклгирии уммати воҳидаи исломӣ гуфтанд, уммати исломӣ ба маънои воқеии он, яъне як воҳиди мунсаҷим, ки бо ирода ва ҳадафи муштарак иқдом кунад, ҳанӯз шакл нагирифтааст ва мутаассифона, дар муқобили даъвати дилсӯзон ва хайрхоҳон ба иттиҳоди исломӣ, туҳматзанӣ, таоруз ва ҷанг дар кишварҳои исломӣ ривоҷ дорад.

Имом Хоманаӣ, манзури амрикоиҳо аз ин ҳарфро, ки Эрон бояд ба як кишвари оддӣ табдил шавад, даст кашидани ҷумҳурии исломӣ аз сухани нави он барои дунё, яъне “талфиқи орои мардумӣ бо афкори исломӣ ва мабонии динӣ дар ташкил ва идораи ҷомеа” донистанд ва афзуданд, инъикоси мабонии сиёсии низоми ҷумҳурии исломӣ ва табйини сухани нави он барои дунё яке дигар аз корҳои муҳим ва лозим дар ҳаҷ аст.

17 January 2020

Маросим намози бошукӯҳи ҷумъаи имрӯз бо ҳузури густардаи мардум дар мусаллои бузурги имом Хумайнӣ дар шаҳри Теҳрон ба имомати Оятуллоҳ Хоманаӣ баргузор шуд.

Оятуллоҳ Хоманаӣ бо тавсия ба тақвои Илоҳӣ ва аҳамияти он барои бандагон оятҳои панҷум то ҳаштуми сураи Иброҳимро тиловат кард ва онҳоро тавзеҳ дод. Дар ин оятҳо Худованд ба ҳазрати Мусо дастур додааст, ки “рӯзҳои Худо”-ро ёдоварӣ кунад ва мардум ҳам сабр ва шукрро аз он ёд бигиранд ва амал кунанд. Қуръони Карим яке аз ин рӯзҳои Худоро рӯзе баён кардааст, ки Худованд Бани Исроилро аз чанголи золимонаи Фиръавн наҷот дод.

Оятуллоҳ Хоманаӣ фармуд: Мехоҳам дар мавриди “айёми Аллоҳ” сӯҳбат кунам. Барои мардуме, ки сабборанд ва шакуранд. Аҳли истиқомат ва сабранд. Аз майдон ба андак чизе хориҷ намешаванд ва истодагӣ мекунанд, шакуранд яъне аввалан неъматро мешиносанд. Табаоти пинҳон ва ошкори неъматро медонанд. Сониян қадршиноси неъматанд яъне арзиши ин неъмат ва вазни ин неъматро медонанд. Солисан бар асоси он эҳсоси масъулият мекунанд. Бар асоси ин неъмате, ки Худо дода эҳсоси масъулият мекунанд, бинобар ин миллат, ҷамъият ва қавме, ки бесабр нестанд. Ин оёти сураи Иброҳим аст, ки маккӣ аст, яъне вақте мусулмонон дар авҷи муборизот ва истодагӣ ва мақомот дар баробари ҷараёни куфр қарор доштанд ин оёт нозил шуд бидонед Худои Мутаол “айёми илоҳӣ” дорад, ки шумо бояд шукргузор бошед агар шумо аз ончи Худои Мутаол ба шумо дода ба шумо пирӯзӣ хоҳад дод.

Ин ду ҳафтае, ки бар мо гузашт ҳафтаи пурмоҷаро ва истисноӣ аст. Моҷароҳои талху ширин, ҳаводиси дарсомӯз барои миллати Эрон пеш омад дар ин ду ҳафта. Явмуллоҳ яъне рӯзе, ки дасти қудрати Худоро инсон дар ҳаводиси мушоҳида мекунад. Он рӯзе, ки даҳҳо миллион дар Эрон ва садҳо ҳазор нафар дар баъзе кишварҳо ба поси хуни фармондеҳи Сипоҳи Қудс ба хиёбонҳо омаданд ва бузургтарин бадрақа ҷаҳонро шакл доданд ин яке аз айёми Аллоҳ аст

Ончи иттифоқ афтод кори ҳеҷ омиле ба ҷуз дасти Худо наметавонад дошта бошад. Он рӯзе ҳам, ки мушакҳои Сипоҳи Посдорони Инқилоби Исломӣ, пойгоҳи амрикоиро дар ҳам кӯбид он рӯз ҳам яке аз айёми Аллоҳ аст.

Мо ин ду рӯзро ҷузъи айёми Аллоҳ дар ин чанд рӯзи гузаштаи ду ҳафтаи гузашта дар муқобили чашми худамон мушоҳида кардем. Инҳо рӯзҳои нуқтаи муҳими таъриханд. Рӯзҳои таърихсозанд. Рӯзҳои оддӣ нестанд. Дидед, ки як неруи як миллате ин қудрат ва тавони рӯҳиро дорад, ки ба як қудрати мутакаббири зӯргӯи олам ин гуна силӣ бизанад ин нишондиҳандаи дасти қудрати илоҳӣ аст ва он рӯз ҷузъи айёми Аллоҳ аст.

Рӯзҳо тамом мешаванд, лекин таъсироти ин рӯзҳо дар зиндагии миллатҳо боқӣ мемонанд ва рӯҳияи миллатҳо дар манишу масири миллатҳо осоре, ки мегузоранд осори мондагор ва баъзан ҷовидона аст.

Хуб, ҳоло ҷомеаи эронӣ ба назари мо як ҷомеаи саббор ва шакур аст. Дар тӯли ин солҳои мутамодӣ миллати Эрон ҳамвора сипосгузори алтофи илоҳӣ будааст. Мо бояд аз ин оёт дарс бигирем.
Ман арз мекунам пас аз 41 соли пирӯзии Инқилоби Исломии Эрон ин ҷамъияти беназирро кадом дасти қудрате ба майдон овард? Ин ашку ишқ ва шӯрро чӣ касе падид овард? Кадом омиле метавонист як чунин мӯъҷизае нишон диҳад ҷуз дасти қудрати илоҳӣ?

Касоне, ки қудрати дасти Худоро наметавонанд дар ин ҳаводис бубинанд ва таҳлили моддӣ мекунанд ақиб мемонанд. Бӯъди маънавӣ ва бисёр муҳимми ин ҳаводис ҳамин аст, ки Худои Мутаол ин корро мекунад. Вақте Худои Мутаол як чунин ҳаракатеро ба вуҷуд меоварад инсон бояд эҳсос кунад иродаи илоҳӣ дар пирӯзӣ аст. Иродаи илоҳӣ бар ин аст, ки ин миллат дар ин роҳ ва дар ин хатт ҳаракат кунад ва пирӯз шавад.

Ин ишқу вафо ва ин истодагӣ ва ин байъати бузург бо хатти имом Хумайнӣ нишондиҳандаи маънавиёт ва ботини ин миллат ҳам ҳаст. Мардум бо ин ҳузурашон дар майдон бо хати имом Хумайнӣ байъат кардем. Миллате бо ин азамат он ҳам баъд аз гузашти беш аз 30 сол аз реҳлати имом ингуна бо имом байъат мекунанд. Чӣ шуд, ки дар чанд рӯз қабл аз ин ҳодиса ва баъд аз ин ҳодиса императории хабарии саҳюнизм дар ҳамаи дунё саъй карданд номи сардори бузургвори азизамонро муттаҳам кунанд ба терроризм.

Оё дасти Худоро ба вузӯҳ наметавон дид? Худо дастҳои қудрати моро дар ин кишвар ва дар ин ҷомеа фаъол кардааст.

Худи ин шаҳодати бузург, ки марбут ба ташйиъ буд, яке аз оёти қудрати илоҳӣ аст, расвоии давлати беобрӯи Амрикоро рақам зад. Инҳо касеро, ки саршиностарин ва қавитарин фармондеҳи мубориза бо терроризм буд, шаҳид карданд.

Шаҳид Сулаймонӣ ба маънои воқеии калима қавитарин фармондеҳ буд. Кадом фармондеҳи дигар қудрат дошт ва метавонист корҳое, ки ӯ анҷом дод анҷом диҳад?

Ба як минтақае дар муҳосираи 360 дараҷаӣ, ки душман аст, шаҳид Сулаймонӣ бо болгард вориди ин минтақа мешавад ҷавонони хубе дар он минтақа ҳастанд ва фармондеҳ надоранд ва чашмашон ба ҳоҷ Қосим меафтад ангеза пайдо мекунанд ва душманро мутаворӣ мекунанд. Чӣ касе метавонад ин корро анҷом диҳад?

Қавитарин фармондеҳ дар минтақаро террор карданд. Дар майдони рӯбарӯи ҷанг бо ӯ рӯбарӯ нашуданд. Ӯро дуздона ва буздилона ба сурати террори давлати Амрико ӯро террор кард ва худашон ҳам эътироф карданд, ки мояи рӯсиёҳии Амрико шуд.

Дар ин минтақа қабл аз ин ҳодиса ин кор махсуси режими саҳюнистӣ буд, ки афродро террор кунад ва бигӯяд мо террор кардем. Саҳюнистҳо террор мекарданд ва мегуфтанд, ки мо террор кардем.
Амрикоиҳо одами зиёд куштанд, вале эътироф намекарданд, ки мо террор кардем. Инҷо раисҷумҳури Амрико ба забони худаш эътироф кард ва гуфт, ки мо террорист ҳастем ва мо террор кардем. Расвоии болотар аз ин чӣ мешавад?

Посухи қудратмандонаи Сипоҳ ҳам дархури тадаббур аст. Явмуллоҳи ташйиъи ҷанозаи шаҳиди азиз як тарафи қазия аст. Аксуламал ва вокуниши қудратмандонаи Сипоҳ тарафи дигари Сипоҳ аст. Ин зарба ба Амрико буд албатта зарбаи муассири низомӣ буд, аммо муҳимтар ва болотар аз зарбаи низомӣ зарбаи ҳайсиятӣ буд. Зарба ба ҳайбати абарқудрати Амрико буд.

Амрико солҳост дар Сурия, Ироқ ва Лубнон дар Афғонистон зарба мехӯрад аз дасти қудратманди муқовимат ва ин зарба аз ҳама болотар буд ин зарбаи ҳайсиятӣ буд ва зарба ба ҳайбати Амрико буд.
Ҳоло эълом мекунанд, ки мо таҳрим кардем ва таҳримҳоро боло мебаранд. Ин посухи қудратмандона чунин хусусияте буд.

Ихлос баракат дорад. Ҳар ҷо ихлос буд Худои Мутаол ба ихлоси бандагони мухлисаш баракат медиҳад, рушду нумув пайдо мекунад. Кор ба наҳве мешавад, ки асари он ба ҳама мерасад. Баракоти он дар миёни мардум боқӣ мемонад ин ношӣ аз ихлос аст. Натиҷаи он ихлос ҳамин ашку оҳи мардум ва ҳамин ҳузури мардум аст. Ин як масъала аст.

Аммо инки мо ин ҳаводисро қиматгузорӣ кунем. Қадри онро бидонем ва бидонем андозаи ин чиқадр аст. Ин дар сурате таҳаққуқ пайдо мекунад, ки мо ба ҳоҷ Қосим Сулаймонӣ ва Абӯмаҳдӣ шаҳиди азиз ба чашми як фард нигоҳ накунем ва ба чашми мактаб нигоҳ кунем. Як мактаб, як роҳ ва як мадрасаи дарсомӯз бо ин чашм нигоҳ кунем он вақт аҳамияти ин қазия равшан хоҳад шуд. Қадр ва қимати он мушаххас хоҳад шуд.

Сипоҳи Қудсро ба унвони як маҷмӯа ва созмони идорӣ набинем, балки ба унвони як ниҳоди инсонӣ ва дорои ангезаҳои бузург ва равшани инсонӣ мулоҳиза кунем. Агар ин тавр шуд ин иҷтимоъ ва ин таҷлили ин мард маънои дигаре пайдо мекунад. Ҳамаи неруҳои мусаллаҳи мо Басиҷ, Сипоҳ ва .. зербинои фикрияшон ҳама ин аҳдофи илоҳӣ ва баланд аст. Сипоҳи Қудс неруе аст, ки бо сиъаи садр ба ҳама ҷо ва ҳама кас нигоҳ мекунад. Размандагони бидуни марз размандагоне, ки ҳар ҷо ниёз бошад онҳо дар онҷо ҳузур пайдо мекунанд. Каромати мустазъафонро ҳифз мекунанд. Неруи Қудсро балогардони муқаддасот ва ҳаримҳои муқаддас мекунанд.

Неруи Қудсро ба ин чашм нигоҳ кунем ҳамин касоне, ки бо ҷони худашон бо ҳамаи тавони худашон ба кӯмаки миллатҳои дигар ва заифони атрофи минтақа, ки дар дастраси онҳо мераванд. Инҳо сояи ҷанг ва террорро аз кишварамон дӯр мекунанд.

Амрико он аз тариқи эҷоди ДИИШ мехост марзҳо, шаҳрҳо ва хонаводаҳои моро дучор ноамнӣ ва ташвиш кунад. Онҳо мутаваққиф шуданд ва ба кӯмаки ҳамин ҷавонони азиз, ки рафтанд ва ин талоши бузургро анҷом доданд.

Он фиребхӯрдагоне, ки як рӯзе фарёд заданд «На Ғазза, на Лубнон» ҳаргиз на фақат ҷонашонро, балки манофеъшонро ҳозир нашуданд фидои меҳан кунанд.

Инҳо буданд, ки дар замоне ки ниёз ба дифоъ аз кишвар буд ҷонашонро кафи даст гузоштанд ва ба майдон рафтанд ва аз Эрон дифоъ карданд. Инҳо ҳастанд, ки метавонад иддао кунанд, ки метавонанд аз амнияти кишвар ва миллати дифоъ кунанд. Бо ин нигоҳ мо метавонем миллати Эронро ва маънавиёт миллатро кашф кунем.

Ин касоне, ки дар хиёбон омаданд миллионҳо одам, ки дар Кирмон ва Хузистон ва … зери ҷанозаи ин азизон рафтанд ва диданд ва ашк рехтанд ва касоне, ки дар шаҳрҳои мухталиф тавонистанд барои инҳо аз дӯр азодори кунанд. Воқеан даҳҳо миллион ҷамъияти мо вориди ин озмун шуданд ва тавонистанд ҳақиқати ин миллатро ташкил диҳанд.

Миллати Эрон нишон дод, ки ба намодҳои муқовимат ишқ меварзад. Миллати Эрон нишон дод тарафдори муқовимат аст, тарафдори таслим нест. Касоне ҳам саъй мекунанд чизи дигареро ба афкори умумӣ нишон диҳанд ва бо сидқу сафо бо мардум рафтор намекунанд. Миллат ин аст. Миллат тарафдори истодагӣ ва муқовимат аст. Миллат тарафдори истодагӣ муқобили ин далғак (масхарабоз) аст.
Бубинанд мардуми Эрон кӣ ҳастанд? Чанд нафаре, ки ба акси сардори пурифтихори мо беэҳтиромӣ мекунанд ё ин ҷамъияти азим, ки дар хиёбон худро нишон медиҳанд?

Сухангӯёни давлати шарири Амрико мураттаб такрор мекунанд, ки мо канори мардуми Эронем. Дурӯғ мегӯед! Албатта то ҳоло натавониста ва баъд аз ин ҳам нахоҳед тавонист ғалате кунед.
Миллати Эрон ботини худро нишон дод зербинои фикрии худро нишон дод эҳсосоти содиқонаи худро нишон дод.

Як нуктаи дигар бояд таваҷҷӯҳ шавад ин аст, ки Худои Мутаол мефармояд айёми Аллоҳ бояд дар ёди мардум боқӣ бимонад. Як идда саъй мекунанд ин явмуллоҳи ин рӯзҳоро ба дасти фаромӯшӣ бисупоранд. Масоили дигареро матраҳ кунанд шояд битавонанд ёди ин явмуллоҳи бузургро таҳти шуъоъ қарор диҳанд.

Яке ҳамин қазияи таассуфангези ҳодисаи суқути ҳавопаймо буд. Ҳодисаи талхе буд. Дили моро ба маънои ҳақиқӣ сӯзонд. Аз даст додани ҷавонони азиз, мардуми хубамон ва касоне, ки аз кишварҳои дигар инҷо буданд ҳодисаи талхе буд ва шакке нест.

Як иддае ба ҳидоят аз телевизионҳо ва радиоҳои англисӣ саъй карданд қазияро ба наҳве ороиш кунанд, ки ин ду шаҳиди бузургворро ба дасти фаромӯши бисупоранд. Саъй карданд коре кунанд, ки ба хаёли худашон онро фаромӯш кунанд.

Инсон тааҷҷуб мекунад. Як идда ҷавон ҳастанд ва фиреб мехӯрданд, вале иддае ҷавон нестанд ва ҳозир нестанд манофеи миллиро дарк кунанд. Ончи душман моил аст аз забони инҳо сар мезанад.
Ман мехоҳам арз кунам ҳамон андоза, ки мо аз ин ҳодисаи суқути ҳавопаймо ғусса хӯрдем душмани мо ба ҳамон андоза хушҳол шуд. Ба хаёли инки як мустамсак (баҳона)-е ба даст оварда, ки метавонад Сипоҳ ва низоми Ҷумҳурии Исломиро зери савол бибаранд иштибоҳ карданд. Онҳо макр карданд, аммо надонистанд, ки макрашон муқобили дасти қудрати Парвардигор таъсире надорад.
Ҳодисаи явмуллоҳи ташйиъи ҷанозаи шаҳид ва явмуллоҳ дар ҳам кӯбидани пойгоҳи амриклӣ аз байн намеравад ва рӯз ба рӯз зиндатар хоҳад шуд.

Ман ҳамин ҷо лозим аст самимона бори дигар бо асҳоби ин мусибат ҳамдардӣ кунам ва дар ғами онҳо шарик ҳастем ва ташаккур кунам аз падару модарҳо ва соҳибони азоҳо, ки бо вуҷуди инки дилҳояшон пур аз ғам буд дар баробари тавтеаи душман истоданд ва бархилофи майли душман ҳарф заданд.

Инҳо шуҷоат ва фаҳму басират мехоҳад. Дар муқобили ин шахсиятҳо эҳсоси такрим мекунад.
Яке аз корҳои дигар, ки барои таҳти шуъоъ қарор додани ин ҳаводис анҷом доданд, ки ин се давлати Англис Фаронса ва Олмон карданд., ки мо масъалаи ҳастаиро бори дигар ба Шӯрои амният мебарем, ки албатта масъулини кишвар хушбахтона посухи онҳоро доданд.

Ин се кишвар ҳамон се кишваре ҳастанд, ки дар даврони ҷанги таҳмилӣ то тавонистанд ба Саддом Ҳусейн кӯмак карданд. Давлати Олмон васоили химиявиро дар ихтиёри Саддом Ҳусейн қарор дод.

14 February 2020

Матни комили васиятномаи сардори сипаҳбуд Шаҳид Ҳоҷ Қосими Сулаймонӣ дар 40-умин рӯзи шаҳодати эшон мунташир шуд.

Бисмиллоҳир-раҳмонир-раҳим

Шаҳодат медиҳам ба усули дин

اشهد أن  لا اله الا الله و اشهد أنّ محمداً  رسول الله و اشهد أنّ امیرالمؤمنین علی‌بن ابی‌طالب و اولاده المعصومین اثنی‌عشر ائمّتنا و معصومیننا حجج الله.

Шаҳодат медиҳам, ки Қиёмат ҳақ аст, Қуръон ҳақ аст, Биҳишту Ҷаҳанам ҳақ аст, саволу ҷавоб ҳақ аст, Маод, Адл, Имомат, Набувват ҳақ аст.

Худоё! Туро сипос мегӯям ба хотири неъматҳоят

Худовандо! Туро сипос, ки маро сулб ба сулб, қарн ба қарн, аз сулбе ба сулбе мунтақил кардӣ ва дар замоне иҷозати зуҳур ва вуҷуд додӣ, ки имкони дарки яке аз барҷастатарини авлиёъатро, ки қарин ва қариби маъсумин аст, абди солеҳат Хумайнии Кабирро дарк кунам ва сарбози рикоби ӯ шавам. Агар тавфиқи саҳобаи Расули Аъзамат Муҳаммади Мустафо (с)-ро надоштам ва агар бебаҳра будам аз давраи мазлумияти Алӣ ибни Абитолиб ва фарзандони маъсум ва мазлумаш, маро дар ҳамон роҳе қарор доди, ки онҳо дар ҳамон масир, ҷони худро, ки ҷони ҷаҳон ва хилқат буд, тақдим карданд.

Худовандо! Туро шукргузорам, ки пас аз абди солеҳат Хумайнии азиз, маро дар масири абди солеҳи дигаре, ки мазлумияташ аъзам аст бар солеҳияташ, марде, ки ҳакими имрӯзи Ислом ва Ташайюъ ва Эрон ва ҷаҳони сиёсии ислом аст, Хоманаии азиз –ки ҷонам фидои ҷони ӯ бод- қарор додӣ.

Парвардигоро! Туро сипос, ки маро бо беҳтарин бандагонат дар ҳам омехтӣ ва дарки бӯса бар гунаҳои биҳиштии онон ва истишмоми бӯи атри илоҳии ононро –яъне муҷоҳидин ва шаҳидони ин роҳ- ба ман арзонӣ доштӣ.

Худовандо! Эқ Қодири Азиз ва эй Раҳмони Раззоқ, пешонии шукри шарм бар остонат месоям, ки маро дар масири Фотимаи Атҳар ва фарзандонаш дар мазҳаби ташайюъ, атри ҳақиқии ислом, қарор доди ва маро аз ашки бар фарзандони Алӣ ибни Абитолиб ва Фотимаи Атҳар баҳраманд намудӣ; чӣ неъмати узмое, ки болотарин ва арзишмандтарин неъматҳоят аст; неъмате, ки дар он нур аст, маънавият, беқарорӣ, ки дар даруни худ болотарин қарорҳоро дорад, ғаме, ки оромиш ва маънавият дод.

Худовандо, туро сипос, ки маро аз падару модари фақир, аммо мутадайин ва ошиқи Аҳлибайт ва пайваста дар масири покӣ баҳраманд намудӣ. Аз ту оҷизона мехоҳам онҳоро дар биҳиштат ва бо авлиёъат қарин кунӣ ва маро дар олами охират аз дарки маҳзарашон баҳраманд фармо.

Худоё! Ба афви ту умед дорам

Эй Худои азиз ва эй Холиқи Ҳакими Беҳамто! Дастам холӣ аст ва кулапуштии сафарам холӣ, ман бидуни баргу тӯшае ба умеди зиёфати афву карами Ту меоям. Ман тӯшае барнагирифтаам; чун фақирро дар назди карим чӣ ҳоҷате аст ба тӯша ва барг?!

Соруқ, чорқум пур аст аз умед ба Ту ва фазлу карами Ту; ҳамроҳи худ ду чашми баста овардаам, ки сарвати он дар канори ҳамаи нопокиҳо, як захираи арзишманд дорад ва он гавҳари ашк бар Ҳусайни Фотима аст; гавҳари ашк бар Аҳлибайт аст; гавҳари ашки дифоъ аз мазлум, ятим, дифоъ аз маҳсури мазлум дар чанги золим.

Худовандо! Дар дастони ман чизе нест; на барои арза чизе доранд ва на қудрати дифоъ доранд, аммо дар дастонам чизеро захира кардаам, ки ба ин захира умед дорам ва он равон будани пайваста ба самти ту аст. Вақте онҳоро ба самтат баланд кардам, вақте онҳоро бароят бар замину зону гузордам, вақте силоҳро барои дифоъ аз динат ба даст гирифтам; инҳо сарвати дасти ман аст, ки умед дорам қабул карда бошӣ. Худовандо! Поҳоям суст аст, рамақ надорад, ҷуръати убур аз пулле, ки аз ҷаҳаннам убур мекунад, надорад. Ман дар пули оддӣ ҳам поҳоям меларзад, вой бар ман ва Сироти Ту, ки аз мӯ нозуктар аст ва аз шамшер буррандатар; аммо як умеде ба ман навид медиҳад, ки мумкин аст наларзам, мумкин аст наҷот пайдо кунам. Ман бо ин поҳо дар ҳарамат по гузордаам даври хонаат чархидаам ва дар ҳарами авлиёъат дар Байнулҳарамани Ҳусайн ва Аббосат онҳоро бириҳна давондам ва ин поҳоро дар сангарҳои тӯлонӣ, хамида ҷамъ кардам ва дар дифоъ аз динат давидам, ҷаҳидам, хазидам, гиристам, хандидам ва хандондам ва гиристам ва гирёндам; афтодам ва баланд шудам. Умед дорам он ҷаҳиданҳо ва хазиданҳо ва ба ҳурмати он ҳаримҳо, онҳоро бибахшӣ.

Худовандо! Сари ман, ақли ман, лаби ман, гӯши ман, қалби ман, ҳамаи аъзо ва ҷавореҳам дар ҳамин умед ба сар мебаранд; Ё Арҳамар-роҳимин! Маро бипазир; покиза бипазир; ончунон бипазир, ки шоистаи дидорат шавам. Ҷуз дидори Туро намехоҳам, биҳишти ман ҷивори Туст, Ё Аллоҳ!

Худоё! Аз корвони дӯстонам ҷомондаам

Худованд, эй Азиз! Ман солҳо аст аз корвоне ба ҷо мондаам ва пайваста касонеро, ба сӯи он равона мекунам, аммо худ ҷо мондаам, аммо Ту худ медонӣ, ҳаргиз натавонистамонҳоро аз ёд бибарам. Пайваста ёди онҳо, номи онҳо, на дар зеҳнам балки дар қалбам ва дар чашмам, бо ашку оҳ ёд шуданд.

Азизи ман! Ҷисми ман дар ҳоли алил шудан аст. Чигуна мумкин аст касе, ки 40 сол бар дарат истодаастро напазирӣ? Холиқи ман, маҳбуби ман, ишқи ман, ки пайваста аз Ту хостам саросари вуҷудамро пур аз ишқи ба худат куниӣ; маро дар фироқи худ бисӯзон ва бимирон.

Азизам! Ман аз беҷоқарорӣ ва расвомоондагӣ, сар ба биёбонҳо гузордаам; ман ба умеде аз ин шаҳр ба он шаҳр ва аз ин саҳро ва он саҳро дар зимистон ва тобистон меравам. Карим, Ҳабиб, ба карамат дил бастаам, Ту худ медони дӯстат дорам. Хуб медонӣ ҷуз туро намехоҳам. Маро ба худат муттасил кун.

Худоё ваҳшат ҳамаи вуҷудамро фаро гирифтааст. Ман қодир ба маҳори нафси худ нестам, расвоям накун. Маро ба ҳурмати касоне, ки ҳурматашонро бар худат воҷиб кардаӣ, қабл аз шикастани ҳариме, ки ҳурми онҳоро хадшадор мекунад, маро ба қофилае, ки ба сӯят омаданд, муттасил кун.

Маъбуди ман, Ишқи ман ва Маъшуқи ман, дӯстат дорам. Борҳо туро дидам ва ҳис кардам, наметавонам аз Ту ҷудо бимонам. Бас аст, бас. Маро бипазир, аммо ончунон, ки шоистаи Ту бошам.

Хитоб ба бародарон ва хоҳарони муҷоҳидам...

Хоҳарон ва бародарони муҷоҳидам дар ин олам, эй касоне, ки сарҳои худро барои Худованд ория додаед ва ҷонҳоро бар кафи даст гирифта ва дар бозори ишқбозӣ ба суқи фурӯш омадаед, иноят кунед: Ҷумҳурии Исломӣ, маркази ислом ва ташайюъ аст.

Имрӯз қароргоҳи Ҳусайн ибни Алӣ, Эрон аст. Бидонед Ҷумҳурии Исломӣ ҳарам аст ва ин ҳарам агар монд, дигар ҳарамҳо мемонанд. Агар душман, ин ҳарамро аз байн бурд, ҳараме боқӣ намемонад, на ҳарами иброҳимӣ ва на ҳарами муҳаммадӣ (с).

Бародарон ва хоҳаронам! Ҷаҳони ислом пайваста ниёзманди раҳбаре аст; раҳбаре муттасил ба ва мансуби шаръӣ ва фиқҳии маъсум. Хуб медонед муназзаҳтарин олими дин, ки ҷаҳонро такон дод исломро эҳё кард, яъне Хумайнии бузург ва поки мо, вилояти фақеҳро танҳо нусхаи наҷотбахши ин уммат қарор дод; лизо чи шумо, ки ба унвони шиъа ба он эътиқоди динӣ доред ва чи шумо ба унвони суннӣ эътиқоди ақлӣ доред, бидонед бояд ба дур аз ҳаргуна ихтилоф, барои наҷоти ислом хаймаи вилоятро раҳо накунед. Хайма, хаймаи Расулуллоҳ аст. Асоси душмании ҷаҳон бо Ҷумҳурии Исломӣ, оташ задан ва вайрон кардани ин хайма аст, даври он бичархед. Валлоҳ валлоҳ валлоҳ ин хайма агар осеб дид, Байтуллоҳил-ҳаром ва Мадина ҳарами Расулуллоҳ ва Наҷаф, Карбало, Козимайн, Сомирро ва Машҳад боқӣ намемонад; Қуръон осеб мебинад.

Хитоб ба бародарон ва хоҳарони эронӣ

Бародарон ва хоҳарони азизи эронии ман, мардуми пур ифтихор ва сарбаланд, ки ҷони ман ва амсоли ман, ҳазорон бор фидои шумо бод, камо ин ки шумо садҳо ҳазор ҷонро фидои ислом ва Эрон кардед; аз усусл муроқибат кунед, усул яъне Валии Фақеҳ, хусусан ин Ҳаким, Мазлум, Вораста дар диин, Фиқҳ, Ирфон, Маърифат; Хоманаии азизро ҷони худ бидонед, ҳурмати ӯро муқаддасот бидонед.

Бародарон ва хоҳарон, падарон ва модарон, азизони ман!

Ҷумҳурии Исломӣ, имрӯз сарбаландтарин давраи худро тай мекунад. Бидонед муҳим нест, ки душман чӣ нигоҳе ба шумо дорад, душман ба Паёмбари шумо чӣ нигоҳе дошт ва душманон чигуна бо Паёмбари Худо ва авлодаш амал карданд, чӣ иттиҳомоти ба ӯ заданд, чигуна бо фарзандони мутаҳҳари ӯ амал карданд? Мазаммати душманон ва шамотати онҳо ва фишори онҳо, шуморо дучори тафриқа накунад.

Бидонед, ки медонед муҳимтарин ҳунари Хумайнии азиз ин буд, ки аввал исломро ба пуштвонаи Эрон овард ва сипас Эронро дар хидмати ислом қарор дод. Агар ислом набуд ва агар риҳ исломӣ бар ин миллат ҳоким набуд, Саддом чун гурги дарандае ин кишварро медаред; Амрико чун саги ҳоре ҳамин амалро мекард, аммо ҳунари Имом ин буд, ки исломро пуштвона овард; Ошӯро ва муҳаррам, сафр ва фотимияро ба пуштвонаи ин миллат овард, инқилобҳое дар инқилоб эҷод кард, ба ин далел дар ҳар давра ҳазорон фидокор ҷони худро сипари шумо ва миллати Эрон ва хоки Эрон ва ислом намудаанд ва бузургтарин қудратҳои моддиро залили худ намудаанд. Азизонам, дар усул ихтилоф накунед.

Шуҳадо, меҳвари иззат ва каромати ҳамаи мо ҳастанд; на барои имрӯз, балки ҳамеша инҳо ба дарёи васеъи Худованди Субҳон иттисол ёфтаанд. Онҳоро дар чашм, дил ва забони худ бузург бибинед, ҳамонгуна, ки ҳастанд. Фарзандонатонро бо номи онҳо ва тасовири онҳо ошно кунед. Ба фарзандони шуҳадо, ки ятимони ҳамаи шумо ҳастанд, ба чашми адаб ва эҳтиром бингаред. Ба ҳамсарон ва падарон ва модарони онон эҳтиром кунед, ҳамонгуна, ки аз фарзандони худ бо иғмоз мегузаред, онҳоро дар набуди падарон, модарон, ҳамсарон ва фарзандони худ таваҷҷӯҳи хос кунед.

Нерӯҳои мусаллаҳи худро, ки имрӯз Валии Фақеҳ фармондеҳи онон аст, барои дифоъ аз худатон, мазҳабатон, ислом ва кишвар эҳтиром кунед ва нерӯҳои мусаллаҳ мебоист ҳамонанди дифоъ аз хонаи худ, аз миллат ва навомис ва ирзи он ҳифозат ва ҳимоят ва адаб ва эҳтиром кунанд ва нисбат ба миллат ҳамонгуна, ки Амирул-мӯъминин Мавлои муттақиён фармуд, нерӯҳои мусаллаҳ мебоист маншаъи иззати миллат бошад ва қалъа ва паноҳгоҳи мустазъафин ва мардум бошад ва зинати кишвараш бошад.

Хитоб ба мардуми азизи Кирмон...

Нуктае ҳам хитоб ба мардуми азизи Кирмон дорам; мардуме, ки дӯстдоштанианд ва дар тӯли 8 сол дифоъи муқаддас болотарин фидокориҳоро анҷом доданд ва сардорон ва муҷоҳидини бисёр воломақомеро тақдими ислом намуданд. Ман ҳамеша шармандаи онҳо ҳастам. Ҳашт сол ба хотири ислом ба ман эътимод карданд; фарзандони худро дар қатлгоҳҳо ва ҷангҳои шадиде чун Карбалои 5, Валфаҷри 8, Тариқул-Қудс, Фатҳул-мубин, Байтул-муқаддас ва... равона карданд ва лашкари бузург ва арзишмандро ба номи ва ба ишқи Имоми мазлум Ҳусайн ибни Алӣ ба номи Сораллоҳ, бунёнгузорӣ карданд. Ин лашкар ҳамчун шамшери бурранда, борҳо қалби миллатамон ва мусалмонҳоро шод намуд ва ғамро аз чеҳраи онҳо задуд. Азизон! ман бино ба тақдири илоҳӣ имрӯз аз миёни шумо рафтаам. Ман шуморо аз падар ва модарам ва фарзандон ва хоҳарон ва бародарон худ бештар дӯст дорам, чун бо шумо бештар аз онҳо будам; зимни ин ки ман поратани онҳо будам ва онҳо пораи вуҷуд ман, аммо онҳо ҳам қабул карданд ман вуҷудамро назри вуҷуди шумо ва миллати Эрон кунам.

Дӯст дорам Кирмон ҳамеша ва то охир бо вилоят бимонад. Ин вилоят, вилояти Али ибни Абитолиб аст ва хаймаи ӯ хаймаи Ҳусайни Фотима аст, даври он бигардед. Бо ҳамаи шумо ҳастам. Медонед дар зиндагӣ ба инсоният ва отифаҳо ва фитратҳо бештар аз рангҳои сиёсӣ таваҷҷӯҳ кардам. Хитоби ман ба ҳамаи шумо аст, ки маро аз худ медонед, бародари худ ва фарзанди худ медонед.

Васият мекунам исломро дар ин бурҳа, ки тадоъиёфта дар Инқилоби Исломӣ ва Ҷумҳурии Исломӣ аст, танҳо нагузоред. Дифоъ аз ислом ниёзманди ҳушмандӣ ва таваҷҷӯҳи хос аст. Дар масоили сиёсӣ онҷо, ки баҳси Ислом, Ҷумҳурии Исломӣ, Муқаддасот ва Вилояти Фақеҳ матраҳ мешавад, инҳо ранги Худо ҳастанд; ранги Худоро бар ҳар ранге тарҷеҳ диҳед.

Хитоб ба хонаводаи шуҳадо...

Фарзандонам, духтарон ва писаронам, фарзандони шуҳадо, падарон ва модарони боқимонда аз шуҳадо, эй чароғҳои фурӯзони кишвари мо, хоҳарон ва бародарон ва ҳамсарони вафодор ва мутадайинаи шуҳадо! Дар ин олам, савте, ки рӯзона ман мешунидам ва маънус бо он будам ва ҳамчун савти Қуръон ба ман оромиш медод ва бузургтарин пуштвонаи маънавии худ медонистам, садои фарзандони шуҳадо буд, ки баъзан рӯзона бо он маънус будам; садои падар ва модари шуҳадо буд, ки вуҷуди модар ва падарамро дар вуҷудшон эҳсос мекардам.

Азизонам! То пешкисватони ин миллатед, қадри худатонро бидонед. Шаҳидатонро дар худтон ҷилвагар кунед, ба тавре, ки ҳар кас шуморо мебинад, падари шаҳид ё фарзанди шаҳидро, биъайна худи шаҳидро эҳсос кунад, бо ҳамон маънавият, салобат ва хусусият.

Хоҳиш мекунам маро ҳалол кунед ва афв намоед. Ман натавонистам ҳаққи лозимро перомуни хеле аз шумоҳо ва ҳатто фарзандони шаҳидатон адо кунам, ҳам истиғфор мекунам ва ҳам талаби афв дорам.

Дӯст дорам ҷанозаамро фарзандони шуҳадо бар дӯш гиранд, шояд ба баракати исобати дастони поки онҳо бар ҷасадам, Худованд маро мавриди иноят қарор диҳад.

Хитоб ба сиёсиюни кишвар...

Нуктае кӯтоҳ хитоб ба сиёсиюни кишвар дорам: чӣ онҳое [,ки] ислоҳталаб худро меноманд ва чӣ онҳое, ки усулгаро. Ончи пайваста дар ранҷ будам ин ки умуман мо дар ду мақтаъ, Худо ва Қуръон ва арзишҳоро фаромӯш мекунем, балки фидо мекунем. Азизон, ҳар рақобате бо ҳам мекунед ва ҳар ҷадале бо ҳам доред, аммо агар амали шумо ва каломи шумо ё мунозираҳоятон ба наҳве тазъифкунандаи дин ва инқилоб буд, бидонед шумо мағзуби Набии Мукаррами Ислом ва шуҳадои ин роҳ ҳастед; марзҳоро тафкик кунед. Агар мехоҳед бо ҳам бошед, шарти бо ҳам будан, тавофуқ ва баёни сареҳ ҳавли усул аст. Усул, мутаввал ва муфассал нест. Усул иборат аз чанд асли муҳим аст:

Аввали онҳо, эътиқоди амалӣ ба Вилояти Фақеҳ аст; яъне ин ки насиҳати ӯро бишинавед, бо ҷон ва дил ба тавсия ва тазаккуроти ӯ ба унвони табиби ҳақиқии шаръӣ ва илмӣ, амал кунед. Касе, ки дар Ҷумҳурии Исломӣ мехоҳад масъулиятеро иҳроз кунад, шарти асосии он [ин аст, ки] эътиқоди ҳақиқӣ ва амалӣ ба Вилояти Фақеҳ дошта бошад. Ман на мегӯям вилояти танурӣ ва на мегӯям вилояти қонунӣ; ҳеҷ як аз ин ду, мушкили ваҳдатро ҳал намекунад; вилояти қонунӣ, хосси оммаи мардум аъамми аз мусалмон ва ғайримусалмон аст, аммо вилояти амалӣ махсуси масъулин аст, ки мехоҳанд бори муҳими кишварро бар дӯш бигиранд, он ҳам кишвари исломӣ бо ин ҳама шаҳид!

Эътиқоди ҳақиқӣ ба Ҷумҳурии Исломӣ ва ончи мабнои он будааст; аз ахлоқ ва арзишҳо то масъулиятҳо; чӣ масъулият дар қиболи миллат ва чӣ дар қиболи ислом.

Ба коргирии афроди покдаст ва мӯътақид ва хидматгузори ба миллат, на афроде, ки ҳатто агар ба мизи як деҳистон ҳам бирасанд хотираи хонҳои собиқро ба ёд меоваранд.

Муқобила бо фасод ва дурӣ аз фасод ва таҷаммулотро шеваи худ қарор диҳанд.

Дар давраи ҳукумат ва ҳокимияти худ дар ҳар масъулияте, эҳтиром ба мардум ва хидмат ба ононро ибодат бидонанд ва худ хидматгузори воқеӣ, тавсеагари арзишҳо бошанд, на бо тавҷеҳоти воҳӣ, арзишҳоро бойкот кунанд.

Масъулин ҳамонанди падарони ҷомеа мебоист ба масъулияти худ перомуни тарбият ва ҳиросат аз ҷомеа таваҷҷӯҳ кунанд, на бо бемуболотӣ ва ба хотири эҳсосот ва ҷалби бархе аз орои эҳсосии зудгузар, аз ахлоқиёте ҳимоят кунанд, ки талоқ ва фасодро дар ҷомеа тавсеа диҳад ва хонаводаҳоро аз ҳам бипошонад. Ҳукуматҳо омили аслӣ дар истеҳкоми хонавода ва аз тарафи дигар омили муҳимми аз ҳам пошидани хонавода ҳастанд. Агар ба усул амал шуд, он вақт ҳама дар масири раҳбар ва инқилоб ва Ҷумҳурии Исломӣ ҳастанд ва як рақобати саҳеҳ бар пояи ҳамин усул барои интихоби аслаҳ сурат мегирад.

Хитоб ба бародарони сипоҳӣ ва артишӣ...

Каломе кӯтоҳ хитоб ба бародарони сипоҳии азиз ва фидокор ва артишиҳои сипоҳӣ дорам: милоки масъулиятҳоро барои интихоби фармондеҳон, шуҷоат ва қудрати идораи бӯҳрон қарор диҳед. Табиӣ аст ба вилоят ишора намекунам, чун вилоят дар нерӯҳои мусаллаҳ ҷузъ нест, балки асоси бақои нерӯҳои мусаллаҳ аст, ин шарт халалнопазир мебошад.

Нуктаи дигар, шинохти бамавқеъ аз душман ва аҳдоф ва сиёсатҳои ӯ ва ахзи тасмими бамавқеъ ва амали бамавқеъ; ҳар як аз инҳо агар дар ғайри вақти худ сурат гирад, бар пирӯзии шумо асари ҷиддӣ дорад.

Хитоб ба уламо ва мароҷеъи муаззам...

Сухане кӯтоҳ аз як сарбози 40-сола дар майдон, ба уламои азимуш-шаън ва мароҷеъи гаронқадр, ки мӯҷиби рӯшноии ҷомеа ва сабаби задудани торикиҳо ҳастанд, хусусан мароҷеъи изоми тақлид; сарбозтон аз як бурҷи дидабонӣ, дид, ки агар ин низом осеб бибинад, дин ва ончи аз арзишҳои он шумо дар ҳавзаҳо устахон хурд кардаед ва заҳмат кашидаед, аз байн меравад.

Ин давраҳо бо ҳама давраҳо мутафовит аст, ин бор агар мусаллат шуданд, аз ислом чизе боқӣ намемонад. Роҳи саҳеҳ, ҳимояти бидуни ҳаргуна мулоҳиза аз инқилоб, Ҷумҳурии Исломӣ ва Валии Фақеҳ аст.

Набояд дар ҳаводис, дигарон шуморо, ки умеди ислом ҳастед ба мулоҳиза биандозанд. Ҳамаи шумо Имомро дӯст доштед ва мӯътақид ба роҳи ӯ будед. Роҳи Имом мубориза бо Амрико ва ҳимоят аз Ҷумҳурии Исломӣ ва мусалмонони таҳти ситами истикбор, таҳти парчами Валии Фақеҳ аст.

Ман бо ақли ноқиси худ медидам бархе ханносон саъй доштанд ва доранд, ки мароҷеъ ва уламои муассир дар ҷомеаро бо суханони худ ва ҳолати ҳаққбаҷонибӣ ба сукут ва мулоҳиза бикашонанд. Ҳақ возеҳ аст; Ҷумҳурии Исломӣ ва арзишҳо ва Вилояти Фақеҳ мероси Имом Хумайнӣ (р) ҳастанд ва мебоист мавриди ҳимояти ҷиддӣ қарор гиранд. Ман ҳазрати Оятуллоҳ-ул-узмо Хоманаиро хеле мазлум ва танҳо мебинам. Ӯ ниёзманди ҳамроҳӣ ва кӯмаки шумост ва шумо ҳазарот бо баёнатон ва дидорҳоятон ва ҳимоятҳоятон бо эшон мебоист ҷомеаро ҷиҳат диҳед. Агар ин инқилоб осеб дид, ҳатто замони Шоҳи Малъун ҳам нахоҳад буд, балки саъйи истикбор бар илҳодгарии маҳз ва инҳирофи амиқи ғайри қобили баргашт хоҳад буд.

Дасти муборакатонро мебӯсам ва узрхоҳӣ мекунам аз ин баён, аммо дӯст доштам дар шарафёбиҳои ҳузурӣ ба маҳзаратон арз кунам, ки тавфиқ ҳосил нашуд.

Сарбозтон ва дастбӯстон

Аз ҳама талаби афв дорам

Аз ҳамсоягонам ва дӯстонм ва ҳамкоронпм талабт бахшиш ва афв дорам. Аз размпндагонт лашкарт Сораллоҳ ва Нерӯи боазамати Қудс, ки хори чашми душман ва садди роҳи ӯ аст, талаби бахшиш ва афв дорам; Хусусан аз касоне, ки бародарона ба ман кӯмак карданд.

Наметавонам аз Ҳусайни Пурҷаъфарӣ ном набарам, ки хайрхоҳона ва бародарона маро мисли фарзанде кӯмак мекард ва мисли бародаронам дӯсташ доштам. Аз хонаводаи эшон ва ҳамаи бародарони размнда ва муҷоҳидам, ки ба заҳмат андохтамашон узрхоҳӣ мекунам. Албатта ҳамаи бародарони Нерӯи Қудс ба ман муҳаббати бародарона дошта ва кӯмак карданд ва дӯсти азизам Сардор Қоонӣ, ки бо сабр ва митонат маро таҳаммул карданд.

8 February 2020

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ фармондеҳи кулли қуво, субҳи имрӯз (шанбе) дар дидори фармондаҳон ва коркунони нерӯи ҳавоӣ ва нерӯи падофанди ҳавоии артиш, воқеаи 19-уми баҳмани соли 1357-ро натиҷаи итминони Имом Хумайнӣ (р) ва муборизон ба ваъдаи илоҳӣ донистанд ва гуфтанд: “Агар тафаккури тахаллуфнопазир будани ваъдаи илоҳӣ дар ҷомеа ҳоким шавад ва масъулон ҳушёрона амал кунанд, таҳдидҳо ба фурсат табдил хоҳад шуд ва таҳрим метавонад омили наҷоти кишвар аз вобастагӣ ба нафт ва ҳалли бисёре аз мушкилот шавад.”

Раҳбари инқилоби исломӣ дар ин дидор, ки дар чиҳилу якумин солрӯзи байъати таърихии ҳумофрони нерӯи ҳавоӣ бо Имом Хумайнӣ (р) дар 19-уми баҳмани 57 баргузор шуд, ин воқеаро як ҳодисаи фаромӯшнашуданӣ ва эъҷоббарангез ва дорои дарсҳо ва ибратҳое хонданд ва афзуданд: “Дар даврони режими гузашта, нерӯи ҳавоии артиш яке аз наздиктарин нерӯҳо ба маркази қудрат ва Амрико буд аммо режими тоғут, зарбаро аз ҳамин нерӯ хӯрд, ки ҳеҷгоҳ тасаввури онро намекард.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ хотирнишон карданд: “Бар асоси оёти қуръонӣ, Худованд аз ҷое ба душман зарба мезанад, ки ҳеҷгоҳ интизори онро надорад ва мӯъминин низ аз ноҳияе тақвият ва ҳимоят мешаванд, ки интизори онро надоштаанд, ки дар фарҳанги динӣ, «ризқ ло юҳтасаб» ё ҳамон ризқе, ки дар муҳосиботи моддӣ ҷое надоштааст, номида мешавад.”

Раҳбари инқилоби исломӣ бо ишора ба оёти қуръонӣ, ки сароҳатан ва муаккадан аз нусрати ёрикунандагони дини Худо ёд шудааст, афзуданд: “Бояд ба ин ваъдаҳои илоҳӣ итминон дошт ва бо умед ба оянда ба ҳаракати рӯ ба ҷилав бо қудрат идома дод.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ таъкид карданд: “Агар чунин тафаккур ва руҳияе дар ҳар маҷмӯа ва ҷомеаи имонӣ ҳоким шавад, афроди он маҷмӯа бо азми росих, таҳдидҳоро ба фурсат табдил хоҳанд кард; ҳамонгуна, ки нерӯи ҳавоӣ ба рағми таҳримҳои Амрико, акнун илова бар таъмир ва бозсозии ҷангандаҳо ва ҳавопаймоҳо, тарроҳӣ ва сохти ҷангандаро низ анҷом додааст.”

Эшон рамзи муваффақият ва пешрафти нерӯи ҳавоиро табдили таҳдид ба фурсат, қатъи умед аз бегонагон ва такя бар тавоноииҳо ва зарфиятҳои дохилӣ баршумурданд ва афзуданд: “Ин мавзӯъ қобили таъмим ба кулли кишвар аст ва метавон ба рағми таҳримҳо, ки як ҳаракати ҷинояткорона аст, барои кишвар фурсатҳои зиёдеро ба вуҷуд овард.”

Раҳбари инқилоби исломӣ таъкид карданд: “Агар масъулон ҳушёрона амал кунанд метавон бо истифода аз шароити таҳрим, иқтисод кишварро аз вобастаги ба нафт, ки омили муҳими бисёре аз мушкилот аст, наҷот дод.”

Ҳазрат Оятуллоҳ Хоманаӣ гуфтанд: “Албатта бархе афроди боҳуш дар дохили ҳайъати ҳокимаи Амрико мутаваҷҷеҳи ин мавзӯъ ҳастанд ва гуфтаанд набояд бигузорем Эрон, иқтисоди бидуни нафтро таҷриба кунад ва ба ҳамин далел бояд масиреро боз бигузорем то иқтисоди Эрон бакуллӣ аз пули нафт ҷудо нашавад, ки масъулон бахусус масъулони иқтисодӣ бояд дар ин хусус ҳушёр бошанд.”

Эшон бо ишора ба печидатар шудани абзорҳо ва шеваҳои душманон хотирнишон карданд: “Дар муқобил, шеваҳо ва равишҳои Ҷумҳурии Исломӣ низ печидатар аз гузашта шудааст ба гунае, ки акнун дар бахшҳои гуногуни кишвар, равишҳо ва корҳои комилан мантиқӣ, печида ва пешравандае дар ҷараён аст, ки таъминкунандаи умқи роҳбурдии кишвар аст ва душманро замингир кардааст.”

Эшон бо таъкид бар лузуми қавӣ шудани кишвар дар ҳамаи ҷиҳот бавежа дар заминаи дифоъӣ гуфтанд: “Мо ба дунболи таҳдиди ҳеҷ кишвар ва миллате нестем балки ба дунболи ҳифзи амнияти кишвар ва ҷилавгирӣ аз таҳдид ҳастем.”

Раҳбари инқилоби исломӣ бо таъкид бар ин ки заиф будан, душманро ташвиқ ба иқдом хоҳад кард, афзуданд: “Барои он ки ҷанг нашавад ва барои он ки таҳдид тамом шавад, бояд қавӣ шуд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, нерӯҳои мусаллаҳ бавежа нерӯи ҳавоии Артиш, нерӯи ҳавофазои Сипоҳ ва созмони саноеъи дифоъро ба талош барои тақвияти бунияи дифоъӣ дар абъоди мухталиф, диққат дар пеш бурдани корҳои муҳим ва ҳаддиаксари истифода аз зарфиятҳо ва истеъдодҳо тавсия карданд ва гуфтанд: “Агар руасои қаблии Амрико масири шайтонии ин режимро дар зери пӯшишҳои дунбол мекарданд, имрӯз инҳироф, ҷангафрӯзӣ, фитнасозӣ ва тамаъи амрикоиҳо ба доштаҳои дигарон, аланӣ ва бидуни пӯшиш аст ва ин масири ботили душманони миллати Эрон қатъан маҳкум ба шикаст аст.”

8 February 2020

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ Валии амри мусалмонони ҷаҳон субҳи рӯзи чаҳоршанбе (5 феврали 2020) дар дидори ҳазорон нафар аз қишрҳои мухталифи мардум, роҳпаймоии 22-уми Баҳман ва интихоботи Маҷлиси Шӯрои Исломиро ду озмуни бузурги миллати Эрон хонданд ва бо табйини хусусиёти номзадҳои шоистаи маҷлис, ҳузури пуршӯр ва огоҳонаи ҳамаи мардум дар интихоботи 2-уми исфандро дар ҳалли мушкилоти дохилӣ ва байналмилалии муассир баршумурданд ва таъкид карданд: “Ҳар кас Эрони азиз, амнияти меҳан ва обрӯи ватанро дӯст дорад ва дар пайи ҳалли мушкилот аст, бояд дар пои сандуқи раъй ҳузур ёбд то азм ва иқтидори миллии эрониён бори дигар ба манасаи зуҳур бирасад.”

Эшон ҳамчунин тарҳи Амрико мавсум ба “муомилаи қарн”-ро тарҳе аҳмақона, хабисона ва шикастхӯрда хонданд ва афзуданд: “Роҳи муқобила бо ин тарҳ, истодагӣ ва ҷиҳоди шуҷоъонаи миллат ва гурӯҳҳои фаластинӣ ва ҳимояти ҷаҳони ислом аст ва илоҷи асосии масъалаи Фаластин низ рӯи кор омадани низоми мавриди назар ва мунтахаби ҳамаи мардуми фаластиниюл-асл дар як назархоҳии умумӣ аст.

Раҳбари инқилоби исломӣ айёми даҳаи Фаҷрро барои кишвар айёме бебадил ва мазҳари иқтидор ва азми миллӣ донистанд ва гуфтанд: “Миллати Эрон дар даҳаи Фаҷр тавонист бо азми росихи худ ва бо раҳбарии Имоми бузургавор, ки раҳбаре беназир дар дунё буд, бинои пӯсида ва фосиди чандҳазорсолаи истибдод, зулм, фасод, султаи бегонагон ва лагадмол шудани мардумро вожагун ва бинои мардумсолориро ба ҷои он поярезӣ кунад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ баргузории интихоботи мухталиф аз ибтидои пирӯзии инқилоби исломӣ токунунро нишондиҳандаи устувории низоми исломӣ бар раъйи мардум донистанд ва афзуданд: “Албатта низоми исломӣ илова бар мардумӣ будан, динӣ низ ҳаст ва бар ҳамин асос мардумсолорӣ дар Эрон «Мардумсолории исломӣ» аст.”

Эшон парвариши афроде ҳамчун Шаҳид Сулаймонӣ, размндагони Дифоъи Муқаддас, Мудофеъони Ҳарам ва руҳияи қавӣ ва истодагии хонаводаҳои шаҳидонро аз осори низоми динӣ баршумурданд ва хотирнишон карданд: “Аз ҷумла вежагиҳои боризи Шаҳид Сулаймонӣ, тааҳҳуд ва имон буд ва усулан ҳангоме, ки имон бо амали солеҳ ва руҳияи ҷиҳодӣ ҳамроҳ мешавад, шахсияте ҳамчун Сардор Сулаймонӣ шакл мигирад, ки ҳатто душманон маҷбур ба таҳсини вежагиҳои шахсиятии ӯ мешванд.”

Раҳбари инқилоб исломӣ дар идома бо ишора ба дар пеш будани роҳпаймоии саросарии 22-уми Баҳман, гуфтанд: “Миллати Эрон дар 40 соли гузашта ва бо вуҷуди сармо ва яхбандон бо ҳузури пуршукӯҳ дар роҳпаймоии 22-уми Баҳман, иҷтимоъи азими худро ба рухи ҷаҳониён кашидааст, ки ман бо ҳамаи вуҷуд аз миллати Эрон ташаккур мекунам.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ ҳамзмонии 22-уми Баҳмани имсол бо айёми чиҳилуми Шаҳид Сардор Сулаймониро заминасози ангезаи музоафи мардум донистанд ва таъкид карданд: “Иншоаллоҳ миллати Эрон бо ҳузури азими худ дар роҳпаймоии 22-уми Баҳман, зарбаи кӯбандае бар сиёсатҳои душман ворид хоҳад кард.”

Эшон дар бахши дигаре аз суханонишон бо ишора ба интихоботи Маҷлиси Шӯрои Исломӣ дар дувуми исфанд, интихоботро барои кишвар ва миллат, фурсате бисёр бузург ва барои душманон таҳдид хонданд ва афзуданд: “Баргузории пуршӯри интихобот ва ҳузури ҳамагонии мардум дар пои сандуқҳои раъй, тазминкунандаи амнияти кишвар хоҳад буд, зеро душманон аз пуштвонаи мардумии низом беш аз имконот таслиҳоти он ҳарос доранд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ интихоботро нишондиҳандаи «азамат, иқтидор ва басирати миллӣ» донистанд ва афзуданд: “Дар кишвар мушкилот ва гирифториҳое вуҷуд дорад, ки бархе ноши аз таҳримҳо, ва иллати бархе ҳам камкориҳо аст аммо бо вуҷуди ин мушкилот, мардум ба далели он ки дар интихобот, мавзӯъи обрӯи низом ва амнияти кишвар дар миён аст, ба майдон хоҳанд омад.”

Эшон интихоботро дар ҳалли мушкилоти байналмилалӣ низ муҳим хонданд ва хотирнишон карданд: “Дар қазовати нозирони байналмилалӣ нисбат ба ҳар кишвар, масоиле назири мизони ҳузури мардум дар интихобот ва чигунагии рӯи кор омадани масъулон ва ниҳодҳое назири Маҷлис, таъсиргузор аст; бинобар ин, ширкати анбӯҳи мардум дар интихоботи Маҷлис аз ин зовия низ комилан зарурӣ аст.”

Раҳбари инқилоби исломӣ ҳамчунин интихоботи риёсатҷумҳурӣ ва Маҷлисро фурсате барои вуруди афкори ҷадид ва роҳҳои нав дар чархаи тасмимсозӣ ва тасмимгирии кишвар баршумурданд ва афзуданд: “Бахусус ҳангоме, ки мардум афроди шоистаро баргузинанд, роҳҳои тоза ва чораандешиҳои ҷадид дар раванди ҳалли мушкилоти кишвар ва мардум падидор мешавад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ интихоботро аз буъди куллӣ, асоситарин масъалаи кишвар донистанд ва афзуданд: “Иқтисод, фарҳанг, пешрафти илмӣ ва масоиле аз ин қабил бисёр муҳим аст аммо асоси ҳамаи ин масоил интихобот аст чаро, ки агар интихоби умумӣ, қавӣ ва дуруст анҷом шавад, ҳамаи мушкилот батадриҷ ҳал хоҳад шуд.”

Эшон бо ибрози таассуф ва интиқод аз бархе ҳарфҳои ҳошиясоз дар заминаи интихобот таъкид карданд: “Вақте интихобот аз абъоди мухталиф дорои ин ҳама аҳамият ва таъсиргузорӣ аст, набояд бо ҳошиясозӣ, суханони гуногун ва ҳарафҳои дилсардкунанда онро аз равнақ андохт.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ талоши ҳамешагии душманони Эрон барои хадшадор ҷилва додани интихоботро масъалае табиӣ хонданд ва афзуданд: “Вақте бархе расонаҳои хоини хориҷӣ, ҷамъияти азими миллионии миллатро чандҳазорнафара мехонанд аммо таҳарруки чандсад нафар дар хиёбонҳоро ба исми миллати Эрон ҷо мезананд, табъан мардум ба ин расонаҳо эътимод намекунанд албатта ба шарте, ки аз дохил ба ин расонаҳо мояи таблиғоти суъ дода нашавад.”

Раҳбари инқилоб таъкид карданд: “Гӯяндагоне, ки трибун доранд ё ба воситаи ҷойгоҳи худ метавонанд дар расонаҳо ва фазои маҷозӣ ҳарф бизананд, набояд тавре изҳори назар кунанд, ки душман бо бузургнамоии ҳарф онҳо, барои дилсард кардани мардум, хӯрок пайдо кунад.

Эшон интихобот дар Эронро ҷузви солимтарин интихобот дар ҷаҳон хонданд ва хитоб ба афроди ҳошиясоз афзуданд: “Вақте шумо бадурӯғ мегӯед ин интихобот муҳандисишуда ва ё ин ки интихобот нест интисобот аст, мардум дилсард мешаванд.”

Раҳбари инқилоб бо ибрози тааҷҷуб аз суханони бархе, ки ба василаи интихобот ба ҷое расидаанд аммо интихоботро зери савол мебаранд, гуфтанд: “Чигуна аст, ки интихобот вақте ба нафъи шумо аст саҳеҳ ва мутқан аст аммо вақте ба нафъи шумо нест интихоботи хароб аст.”

Эшон афзуданд: “Дар интихоботи Маҷлис борҳо баъзе афрод нома доданд, ки тақаллуб шуда ё ишкол дорад, банда низ ҳайъатҳое таъйин кардам, ки бо диққат расидагӣ карданд ва баъд маълум шуд ин гузоришҳо ва номаҳо дуруст набудааст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ гуфтанд: “Аз душман намешавад гилоя кард аммо фалон нависанда, муртабитини бо фазои маҷозӣ, намояндаи маҷлис ва фалон масъули муҳими давлатӣ бояд муроқиб бошанд ва интавр нашавад, ки бигӯем мардум ширкат кунед аммо дар айни ҳол, бағалат, ба гунае ҳарф бизанем, ки мардум аз ҳузур дар интихобот дилсард шаванд.”

Раҳбари инқилоб, ҳамла ба Шӯрои Нигаҳбонро аз ғалаттарин корҳо донистанд ва афзуданд: “Шӯрои Нигаҳбон мураккаб аз 6 фақеҳи одил ва 6 ҳуқуқдони барҷастаи мунтахаби маҷлис, дар қонуни асосӣ шаъне дорад ва маҷмӯае қобили эътимод аст; чигуна инсон метавонад бароҳатӣ ин маҷмӯаро ба ғаразварзӣ дар бораи бархе афрод муттаҳам кунад.”

Раҳбари инқилоб бо ишора ба суханонашон дар намози ҷумъаи ахир дар бораи лузуми қавӣ шудани Эрон дар муқобили душманони қавипанҷа ва бераҳми байналмилалӣ, афзуданд: «Маҷлиси Қавӣ» аз муаллифаҳои қавӣ шудани Эрон аст ва ташкили маҷлиси қавӣ низ ба раъйи болои миллат вобастааст.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ гилаҳои ғолибан ба ҳаққи мардум дар бораи масоили маишатиро марбут ба бархе қавонин ва амалкарди баъзе масъулони иҷроӣ донистанд ва афзуданд: “Гилояҳои мардум ба асли интихобот марбут намешавад, ин гилоя аз касони дигаре аст ва миллат қадри маҷлиси қавиро, ки мутааллиқ ба ҳамаи кишвар ва умуми мардум аст, медонад.”

Раҳбари инқилоб бо даъвати ҳамагонӣ аз мардум барои ширкат дар интихобот афзуданд: “Мумкин аст касе аз банда хушаш наёяд аммо агар Эронро дӯст дорад, бояд ба пои сандуқи раъй биёяд; бинобар ин, ҳар кас ба Эрон алоқаманд аст ва амнияти кишвар, ҳал шудани мушкилот ва гардиши саҳеҳи нухбагониро дӯст дорад, дар интихобот ширкат кунад.”

Эшон дар ҳамин замина афзуданд: “Афроди мӯъмин ва инқилобӣ бо ангезаи қавӣ дар интихобот ширкат хоҳанд кард аммо агар касе ангезаи динӣ ва инқилобӣ надорад аммо меҳани азизро дӯст дорад лозим аст ба пои сандуқҳои раъй биёяд.”

Раҳбари инқилоби исломӣ дар идомаи суханонашон ба мавзӯъи «шохисҳои интихоби дуруст ва хусусиёти фарди мунтахаб» ишора карданд ва гуфтанд: “Бояд фардеро барои маҷлис интихоб кард, ки мӯъмин, инқилобӣ, шуҷоъ, дорои руҳияи ҷиҳодӣ, коромад ва ба маънии воқеии калима тарафдори адолат бошад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ афзуданд: “Фарде, ки аз сухан гуфтан бар зидди фалон қудрати хориҷӣ ҳарос дорад, лоиқи намояндагии мардуми боиззат, муқтадир ва шуҷоъи Эрон нест.”

Эшон бо тақдир аз мусаввабаи хуб ва шуҷоъонаи Маҷлиси Шӯрои Исломӣ алайҳи Амрико баъд аз шаҳодати Сардор Сулаймонӣ, хотирнишон карданд: “Бояд афродеро интихоб кард, ки битавонанд парчами адолат аъамми аз адолати иқтисодӣ, ҳуқуқӣ ва сиёсиро дар кишвар барафрошта нигоҳ доранд.”

Раҳбари инқилоби исломӣ таъкид карданд: “Мардум бояд афроде бо чунин вежагиҳоеро бишносанд ва ба онҳо раъй диҳанд аммо агар худашон наметавонанд ба шинохт бирасанд, аз роҳнамоӣ ва машварати афроди басир ва мавриди эътимод истифода кунанд; бинобар ин, ҳеҷ касе набояд бигӯяд чун афродро намешиносам раъй намедиҳам. Ҳама бояд бо такя ба Худованд вориди майдон шаванд ва раъй диҳанд.

Раҳбари инқилоби исломӣ дар бахши дигаре аз суханонашон бо ишора ба рӯнамоии зӯргӯён ва саригарданабигирони (роҳзанон) амрикоӣ аз тарҳи мавсум ба “муомилаи қарн” гуфтанд: “Амрикоиҳо дилшонро хуш кардаанд, ки бо гузоштани исми бузург, тарҳашон алайҳи миллати Фаластин муваффақ шавад дар ҳоле, ки ин кори онҳо аҳмақона ва хабисона аст ва аз ҳамин шурӯъи қазия ба зарарашон тамом шудааст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки ин тарҳ қабл аз мурдани Трамп мемирад, афзуданд: “Ин кор қатъан ба натиҷа нахоҳад расид, бинобар ин, рафтуомад ва ҳазина кардан барои он ва ҷанҷол ба роҳ андохтан ва рӯнамоӣ аз он, коре аҳмақона аст.”

Эшон тарҳи мавсум ба “муомилаи қарн”-ро нишонаи ошкоре аз дағалкории амрикоиҳо хонданд ва гуфтанд: “Амрикоиҳо бо саҳюнистҳо дар бораи чизе муомила кардаанд, ки мутааллиқ ба онҳо нест. Фаластин аз они фаластиниҳо ва тасмимгирӣ дар бораи он мухтасси онҳо аст. Шумо чӣ кора ҳастед, ки дар бораи замин ва хонаи дигарон тасмимгирӣ кунед? Ин нишонаи хабосат, дағалкорӣ ва бадниҳодии шумо аст.”

Раҳбари инқилоби исломӣ, тавтеаи ахирро ба зарари амрикоиҳо ва мӯҷиби зинда шудани масъалаи Фаластин донистанд ва афзуданд: “Истиқбол ва каф задани чанд тан аз сарони хоини араб, ки дар миёни миллатҳои худ низ беарзиш ва беобрӯ ҳастанд аҳамияте надорад ва бархилофи сиёсати собити дастгоҳи истикбор яъне ба фаромӯшӣ сипурдани масъалаи Фаластин, ин кори онҳо мӯҷиби зинда шудани масъалаи Фаластин шуд ва дар ҳамаи дунё ном ва мазлумияти Фаластин ва маҷмӯаҳои фаластинӣ бар сари забонҳо афтод.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба талоши мустакбирон барои пешбурди ин тарҳ бо такя бар силоҳ ва пул, роҳи илоҷро «истодагӣ ва муқовамати шуҷоъона» хонданд ва таъкид карданд: “Миллат, аносур ва созмонҳои фаластинӣ бояд бо «ҷиҳоди фидокорона» арсаро бар Амрико ва душмани саҳюнистӣ танг, ва ҳамаи дунёи ислом низ аз ин муқовамати шуҷоъона ҳимоят ва пуштибонӣ кунанд.”

Эшон бо ишора ба густариши рӯзафзуни маҳдудаи муқовамат алайҳи истикбор дар минтақаи Ғарби Осиё, таъкид карданд: “Мӯътақидем созмонҳои мусаллаҳи фаластинӣ хоҳанд истод ва муқоваматро идома хоҳанд дод ва низоми Ҷумҳурии Исломӣ низ вазифаи худро пуштибонӣ аз гурӯҳҳои фаластинӣ медонад; бинобар ин, ҳаргуна ва ҳар қадр, ки битавонад аз онҳо ҳимоят мекунад ва ин пуштибонӣ, хости низоми исломӣ ва миллати Эрон аст.”

Раҳбари инқилоби исломӣ илоҷи аслии масъалаи Фаластинро роҳиҳалли «усулӣ, эъломшуда ва сабтшуда»-и Ҷумҳурии Исломии Эрон дар марокизи ҷаҳони яъне «Назархоҳӣ аз мардуми фаластиниюл-асл» хонданд ва гуфтанд: “Танҳо роҳ барои сулҳ ва ҳалли масъалаи Фаластин, назархоҳӣ аз мардуми фаластиниюл-асл бо ҳар мазҳабе аъмми аз мусулмон, масеҳӣ ва яҳудӣ аст то бо раъйи умумии онҳо низоми мавриди назарашон бар саросари сарзамини Фаластин ҳоким шавад ва дар бораи Фаластин ва амсоли Натонёҳу ва дигарон низ худашон тасмимгирӣ кунанд.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар поён таъкид карданд: “Иншоаллоҳ ин ҳадаф муҳаққиқ хоҳад шуд ва шумо ҷавонон он рӯзро хоҳед дид ва ба тавфиқи илоҳӣ дар Байтулмуқаддас намоз хоҳед хонд.”

10 December 2019

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, Валии амри мусалмонони ҷаҳон, субҳи рӯзи чаҳоршанбе (27.11.2019) дар дидори ҳазорон нафар аз басиҷиён, зимни табйини асоси ташкили басиҷ ба унвони як ниҳоди табдилкунандаи таҳдидҳо ба фурсатҳо ва ташреҳи густардаи фаъолиятҳо ва хадамоти шаҷараи тайибаи басиҷ дар арсаҳои мухталифи ҷанги сахту нарм, ба ҳаракати пуршукӯҳи миллати бузурги Эрон дар як ҳафтаи гузашта ишора карданд ва бо ташаккури амиқ аз ин ҳаракати қудратмандона таъкид карданд: “Миллати Эрон бо ин ҳаракат, тавтеъаи васеъ, бисёр хатарнок ва барномарезишудаи душманро нобуд кард.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, дар ибтидои суханонашон зимни табрики ҳафтаи басиҷ, ба ҳаракати азим ва пуршукӯҳи миллати Эрон дар як ҳафтаи гузашта ишора карданду гуфтанд: “Ман такрим ва таъзими амиқи худро ба миллати бузурги Эрон иброз мекунам. Миллати Эрон бо ин ҳаракат, як бори дигар ҳақиқатан иқтидор ва азамати худро нишон дод.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ иттифоқоти ахирро як тавтеъаи амиқ, васеъ ва бисёр хатарнок хонданду афзуданд: “Душманон барои тарроҳии ин тавтеъа, ҳазинаи бисёре карда буданд ва мутарассиди фурсате буданд то дар як бизангоҳ, онро бо истифода аз иқдомоти тахрибӣ ва одамкушӣ ва шарорат, анҷом диҳанд ва тасаввур карданд қазияи бензин фурсати мавриди назари онҳост ва лашкари худро вориди майдон карданд аммо миллати Эрон бо намоиши пуршукӯҳи худ, ҳаракати душманро нобуд кард.”

Эшон ҳаракати миллати Эрон дар майдонро муҳимтар ва болотар аз иқдомоти Нерӯи интизомӣ, Сипоҳ ва Басиҷ дар мувоҷеҳаи сахт донистанд ва таъкид карданд: “Ҳаракати азими миллати Эрон, ки аз Занҷону Табрез оғоз ва ҳатто ба бархе рӯстоҳо ҳам расид ва Теҳрон нуқтаи поёнии он буд, як зарба ба истикбор ва саҳюнизми ҷаҳонӣ буд ва онҳоро водор ба ақибнишинӣ кард.”

Имом Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки душманони аслии миллати Эрон, маъно ва паёми ин ҳаракати азими мардумиро мутаваҷҷеҳ мешаванд афзуданд: “Ин як ҳафта, ҳақиқатан авҷи шукӯҳ ва азамати миллати Эрон буд ва Худованди Мутаолро шокирем ва аз мардуми азиз ҳам сипосгузорем.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар идомаи суханонашон ба табйини ҷойгоҳ ва густараи аъзо, фаъолиятҳо ва хадамоти созмони Басиҷ пардохтанд ва гуфтанд: “Ташкили Басиҷи Мустазъафин як ибтикори бебадил аз ҷониби Имоми бузургавор буд, ки мубтанӣ бар андешаи Инқилоб ва ислом шакл гирифт ва акнун басиҷ шояд бузургтарин шабакаи мардумии фарҳангӣ, иҷтимоъӣ ва низомӣ дар дунё бошад.”

Эшон хотирншион карданд: “Ҳунари Имом ин буд, ки ин падидаи беназирро аз дили кӯчаҳои шаҳрҳо ва аз матни мардум шакл дод.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, ташкили басиҷро мисдоқи боризи табдили таҳдид ба фурсат хонданд ва гуфтанд: “Дар 13-уми обони 1358 ва баъд аз моҷарои Лонаи Ҷосусӣ ва таҳқир шудани Амрико, онҳо илова бар таҳдиди забонӣ, иқдом ба таҳдиди амалӣ ва эъзоми новҳои худ ба Халиҷи Форс карданд ва Ҷумҳурии Исломӣ низ дар он замон аз имконоти низомӣ ва дифоъии муносиб бархӯрдор набуд аммо Имом (р) камтар аз як моҳ баъд аз 13-уми обон, дар 5-уми озари соли 1358 фармони ташкили Басиҷро доданд ва амалан он таҳдидро табдили ба фурсат карданд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба ин ки иқдоми Имом (р) як қудратнамоии бузург дар муқобили Амрико буд, афзуданд: “Агар он замон дар муқобили таҳдиди Амрико ақибнашинӣ мешуд, маълум набуд сарнавишти кишвар чи мешуд. Бинобар ин, ҳақиқат ва мантиқи аслии Басиҷ, рафъи таҳдидҳо ва табдили таҳдидҳо ба фурсат аст.”

Эшон сипас ба мавзӯи таҳдидҳои фарорӯ ва ин ки чаро низоми исломӣ ҳамвора бо таҳдидҳо мувоҷеҳ аст, пардохтанд ва хотирнишон карданд: “Низоми исломӣ баргирифта аз мабонӣ ва арзишҳои исломӣ аст ва Ислом низ парчамдори сареҳи адолат ва озодӣ аст ва аз тарафи дигар, низоми Султа асосан мухолифи озодӣ ва адолат аст. Бинобар ин, низоми исломӣ ба таври табиӣ дар маърази таҳдидҳои султагарон ва ҷабҳаи истикбор қарор дорад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон бо баёни намунаҳое аз зиддияти низоми султа бо озодӣ ва адолат дар Амрико ва Аврупо ва дигар кишварҳо, афзуданд: “Низоми султа ҳамвора бо истиқлоли миллатҳо муқобила карда ва онро мавриди тавҳин қарор додааст ва дар ин замина ҳеч ибое аз баёни нияти худ надорад, ҳамонтавр, ки амрикоиҳо сароҳатан мегӯянд барои нафти Сурия вориди шарқи Фурот шудаанд ва ё ин ки бидуни иҷоза вориди пойгоҳи низомии худ дар Ироқ мешаванд ва ҳеч эътиное ба давлат ва пойтахти ин кишвар намекунанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, исломро нуқтаи муқобили ин тафаккури султагарона донистанд ва таъкид карданд: “Ислом сароҳатан ва бидуни ҳеч мулоҳиза аз адолат ва озодӣ дифоъ, ва бо зулму беадолатӣ муқобила мекунад; ҳамонгуна, ки низоми Ҷумҳурии Исломӣ дар авоили инқилоб ва дар авҷи даргириҳо бо Амрико, бо иқдоми Шӯравии Собиқ дар таҷовуз ба Афғонистон мухолифат кард.”

Эшон дар ҷамъбандии ин бахш аз суханонашон гуфтанд: “Тафаккури исломӣ дар ҳар қолабе, ки буруз кунад, низоми султа ба сурати қаҳрӣ бо он муқобила хоҳад кард, чи бирасад ба ин ки тафаккури исломӣ дар қолаби як низом ва қудрати сиёсии мустақар, бо миллате бузург ва нерӯҳои мусаллаҳ ва тавоноиҳои илмӣ буруз кунад, ки дар чунин шароите, таҳдидҳо ва душманиҳо бисёр бештар хоҳад буд.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон афзуданд: “Низоми султа ва Амрико дар 40 соли гузашта, ҳарончи тавоноии онро доштанд, барои муқобила бо низоми Ҷумҳурии Исломӣ анҷом додаанд аммо ин шаҷараи тайиба, рӯзбарӯз муқтадиртар ва мустаҳкамтар шуда ва онро ба рухи душман кашидааст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ таъкид карданд: “Вожаи Муқовимат бо чунин мабно ва мантиқе маъно пайдо мекунад ва ин влжа дар даврони муосир дар Ҷабҳаи Муқовимат буруз пайдо карда ва ин ҳаракати азими исломӣ бо мантиқи муқовимат тавонистааст гиребони низоми султаро маҳкам бигирад.”

Эшон вожаи “Муқовимат” дар ибораи “Нерӯи муқовимати басиҷи мустазъафин”-ро баргирифта аз чунин тафаккуре донистанду гуфтанд: “Мустазъафон бархилофи ончи, ки имрӯз ба иштибоҳ, ба афроди осебпазир ва фурӯдаст мегӯянд, ба маънои инсонҳое аст, ки пешвоёни билқувваи олами башарият ва халифатуллоҳ дар замин ҳастанд; бинобар ин, муқовимат ниёзманди решаи маънавӣ аст ва ин решаи маънавӣ дар моҳияти ҳаракат ба вижа ҳаракати рӯ ба пеши ҷавонон таъсиргузор хоҳад буд.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар баёни вижагиҳои ҷавоне, ки метавонад пешрони ҳаракати кишвар ба сӯи тамаддуни навини исломӣ бошад, афзуданд: “Чунин ҷавоне, бо ангеза, бо имон, бо хирад, аҳли кору ибтикор, мутаваккил ба Худо, дорои эътимоди ба нафс ва қадрдони тавони хеш аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки Басиҷ дар воқеъ, маҷмӯъае бо чунин вижагиҳое аст, хотирнишон карданд: “Маҷмӯъае густарда ва бо азамат ҳамчун Басиҷ дар Эрон ва ё намунаҳои дигари он дар бархе кишварҳо, беш аз маҷмӯъаҳои дигар дар маърази душмании низоми султа аст, ҳамонгуна, ки бо Ҳашдуш-шаъбӣ дар Ироқ ва Ҳизбуллоҳ дар Лубнон мухолифат ва муқобила мешавад.”

Эшон низоми султаро душмани ҳамаи миллати Эрон донистанд ва дар айни ҳол гуфтанд: “Аммо ин душманӣ таъсир надорад ва пирӯзии миллати Эрон ва Басиҷ ва ҷараёни инқилобӣ тазмин шудааст зеро Худованди Мутаол мефармояд агар миллате дар масири ҷиҳатгириҳо ва аҳдофи илоҳӣ ҳаракат ва бо ин ҳаракат Худовандро ёрӣ кунад, Худованд ҳам онҳоро нусрат хоҳад кард ва бо ёрии Худованд ҳеч ҷараёни муоризе тавоноии ғалаба нахоҳад дошт.”

Валии амри мусалмонон ҷаҳон, Басиҷро бархӯрдор аз ду ҷилваи “муҷоҳидат дар арсаи дифоъи сахт” ва “дифоъ дар ҷанги нарм” донистанд ва афзуданд: “Дар арсаи дифоъи сахт, мӯъҷизаи Басиҷ дар даврони дифоъи муқаддас худро нишон дод ва пас аз он низ дар ҳар ҳодисае, Басиҷ дар майдон ҳузур дошт.”

Эшон бо ишора ба ҳузури муассири Басиҷ дар арсаи дифоъ ва ҷанги нарм аз ҷумла арсаҳои «илм», «фарҳанг ва таблиғоти динӣ» ва «созандагӣ ва хидматрсонӣ» афзуданд: “Дар арсаи паҳновари Басиҷ, номоварон ва улгӯҳои дурахшоне аз ҷумла Ҳусайни Фаҳмида, Беҳноми Муҳаммадӣ, Мӯҳсини Ҳуҷаҷӣ ва Иброҳими Ҳодӣ то Ҳиммат, Бокирӣ, Харрозӣ, Козимӣ, Зайнуддин, Сайёд ва Бобоӣ ва ҳамчунин шуҳадои ҳастаӣ ва шаҳидоне монанди Чамрон, Овинӣ ва шахсияте ҳамчун Козимии Оштиёнӣ ҳузур доранд, ки бояд бо зинда кардан ва бозофаринии ин улгӯҳо, ононро ба ҷавонон муаррифӣ кард.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар идома бо ишора ба гузашти 40 сол аз ташкили Басиҷ ва эҷоди фурсате муносиб барои истифода аз таҷрибаҳои андӯхта шуда, чанд тавсия хитоб ба басиҷён баён карданд: “1- Басиҷ дар ҳамаи майдонҳои дифоъи сахт, нимасахт ва нарм, омодабакор бошад ва дар ҳамаи маҳаллаҳои кишвар дар муқобили ҳодисаҳои гуногун, роҳбурд ва токтики омода дошта бошад. 2- Дар ҳеҷ заминае ғофилгир нашавед ва саъй кунед дар ҳамаи маҳаллаҳо ҳузур дошта бошед. 3- Дар ҷанги нарм, вокунишӣ рафтор накунед албатта бояд посухи душманро дод аммо ҳамеша монанди шатранҷбозе моҳир як қадам аз душман ҷилав бошед ва кунишӣ амал кунед. 4- Иртибототи худро бо масоҷид тақвият кунед чаро, ки Басиҷ мутаваллиди масоҷид аст. 5- Бо маҷмӯаҳои ҳамсӯ бо аҳдофи Басиҷ дар донишгоҳҳо ва хориҷ аз он, ҳамафзоӣ ва ҳамкорӣ кунед. 6- Басиҷ дар айни густурдагӣ чобук бошад ва асири побандҳои роиҷи идорӣ нашавад.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар ҳафтумин тавсияи худ яъне «иттилоъ додани хадамоти басиҷ ба мардум» ба баёни чанд омори ифтихоромез аз хадамоти ин ниҳоди мардумӣ пардохтанд ва гуфтанд: “11 ҳазор ҳастаи гурӯҳҳои ҷиҳодӣ дар саросари кишвар ӯҳдадори 40 ҳазор проекти хидмат ҳастанд, ки ними аз онҳоро низ таҳвил додаанд; Басиҷи донишҷӯӣ, наҳзати масъаламеҳварӣ ва нақшофаринии тахассусиро, ки борҳо бар он таъкид карда будем бо 4500 донишҷу оғоз кардааст; 12 ҳазор сандуқи қарзулҳасана дар маҳаллот ба ҳиммати Басиҷ ташкил шудааст; Басиҷи ашоир ва басиҷи занон дар ҷашнвораи Молики Аштар ҳоизи мақоми бартар шудаанд; Басиҷи устодон дар 40 солагии Инқилоб ва дар иқдоме баҳангом бо интишори номае мустадалл ва муфассал ба имзои 900 устоди басиҷӣ ба навиштаи иддае аз афроди ноумед ва фурӯпошида посух дод; Басиҷи вазоратхонаҳо бо ташкили мизҳои хидмат дар намозҳои ҷумъа ба мардум наздик шудаанд; ва Басиҷи кишоварзӣ бо 30 ҳазор муҳандис, тавлиди панҷ маҳсул аз ақломи асосӣ аз ҷумла гандум, ҷав ва зурратро ӯҳдадор шудаанд.

Эшон бо таъкид бар зарурати иттилоърсонии ҳунармандона аз хадамоти Басиҷ афзуданд: “Бо баёни ин воқеиятҳо, маълум хоҳад шуд, ки Басиҷ ҳамчунон, ки дар дифоъ аз амнияти мардум ва муқобила бо ашрор ва тахрибгарон ва оташзанандагони амволи умумӣ ва хусусӣ ва хонаҳои мардум дар майдон ҳузур дорад, дар майдони хидмат низ ифтихорофрин аст.”

Оятуллоҳ Хоманаӣ дар поён таъкид карданд: “Басиҷ ба ҳамон далел, ки барои мардум ва кишвар бисёр муҳимм аст, башиддат дар маърази тавтеа ва нуфузи душман қарор дорад то ин ҳаракати азимро аз дарун дучори мушкил кунанд, албатта бешак Басиҷ дар ин мубориза ва муқобила ба ҳавлу қуваи илоҳӣ пирӯз хоҳад шуд.”

28 October 2019

Баёноти Валии амри мусалмонони ҷаҳон дар дидори дастандаркорони Ҳамоиши 6200 шаҳиди вилояти Марказӣ, ки дар таърихи 8-уми меҳри 1398-и ҳиҷрии шамсӣ баргузор шуда буд, субҳи рӯзи панҷшанбе (03.10.2019) дар маҳалли ин ҳамоиш дар Арок мунташир шуд.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар ин дидор, бо таъкид бар лузуми ҷамъоварии хотироти гаронбаҳои падарон, модарон ва ҳамсарони шаҳидон афзуданд: “Шаҳодат, мавҳибат ва имтиёзе аст, ки Худованди Мутаол насиби ин барҷастагон кардааст ва шарҳи ҳол ва зиндагонии шаҳидон, ҷонбозон ва размандагоне, ки дар ин масири дурахшон қарор доранд, саросар дарс, ва нишондиҳандаи маротиби болои маънавии онон аст.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, барҷастатар ва дурахшндатар шудани ёди шаҳидонро руҳиябахш, умедбахш ва ҷиҳатбахш хонданд ва хотирнишон карданд: “Аз ҷумлаи мавориде, ки бояд дар сабти хотироти хонаводаҳои шаҳидон мавзӯъи савол ва баррасӣ қарор бигирад, ангезаҳои онон аз мувофиқат бо ҳузури фарзандон ва ҳамсаронашон дар майдони ҷиҳод дар роҳи Худо аст.”

Эшон ангезаи шаҳидон аз ҷиҳодро касби ризояти илоҳӣ ва зикр ва номи ҳазрати Сайидуш-шуҳадо (алайҳиссалом) баршумурданд ва гуфтанд: “Набояд иҷоза дод ин ҳақиқатҳои барҷаста, кӯҳна ва фаромӯш шавад, ва ё маҷоле барои инкори онҳо ба вуҷуд ояд, ҳамчунонки имрӯз бархе афрод, порае аз байинаҳои инқилобро сароҳатан инкор микунанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ афзуданд: “Баргузории ингуна иҷтимоот ва гирдиҳамоиҳо набояд поёни кор талаққӣ шавад, балки бояд ба масобаи оғози роҳ дар ошно кардани ҷавонон ва навҷавонон бо маорифи инқилоб ва дифоъи муқаддас бошад.”

27 September 2019

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, Валии амри мусалмонони ҷаҳон, субҳи рӯзи панҷшанбе (26/09/2019) дар дидори мунтахабони миллат дар Маҷлиси Хибрагон, зимни ироаи таҳлили ҷомеъ аз шароити кишвар ва густариши шиорҳо ва иқтидори инқилобӣ ва сиёсии низоми Ҷумҳурии Исломӣ ва имтидоди он дар минтақа, баҳрагирӣ аз дарсҳои даврони дифоъи муқаддас ва таъмиқи онро дар ҷомеъа бисёр зарурӣ ва муҳим хонданд ва таъкид карданд: “Лозима ва асоси истимрори пешрафти кишвар, “таваккул бар Худо”, “истодагӣ ва муқовимат”, “умед ба оянда”, “эътимод ба ҷавонон ба вижа ҷавонони инқилобӣ,” “ваҳдат ва инсиҷоми оҳоди мардум ба хусус дар миёни нерӯҳои инқилоб”, “ҳимояти воқеъӣ аз тавлиди дохилӣ” ва “қатъи умеди комил аз бегонагон” аст.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон дар ибтидои ин дидор бо гаромидошти ҳафтаи дифоъи муқаддас ва бо ишора ба дарсҳои ин даврони дурахшон ва лузуми густариш ва таъмиқи ин дарсҳо дар ҷомеъа афзуданд: “Таваккули Имом (р) ба Худованди Мутаол дар замони оғози ҷанг ва дар тӯли 8 соли дифоъи муқаддас, ба рағми ҳамаи мушкилот ва камбудҳо ва фишорҳо, як мавзӯъи шигифтовар буд, ки бояд ин таваккули имрӯз низ дар ҳамаи арсаҳо вуҷуд дошта бошад.”

Эшон гуфтанд: “Бархе авқот ба далели бархе мушкилот дар ҷомеъа , бархе бузургон ва муҳтарамин дучори дастпочагӣ мешаванд дар ҳоле, ки бояд ба Худо таваккул, ва бо талоши он мушкилро бартараф кард.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон бо ишора ба алтофи илоҳӣ дар 40 соли гузашта ва убури низоми исломӣ аз гарданаҳои сахт хотирнишон карданд: “Иззату иқтидор ва эътибори моддӣ ва маънавии кишвар дар дунё ва хайли азими ҷавонони инқилобӣ омода ба кор ва пешрафтҳо ва ҷаҳишҳои кишвар ғайри қобили муқоиса бо ибтидои пирӯзии Инқилоби Исломӣ аст ва ҳамаи ин муваффақиятҳо, марҳуни лутфу инояти илоҳӣ аст, бинобар ин таваккул ба Худо ҳечгоҳ набояд фаромӯш шавад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ “умед ба оянда ва эътимод ба ҷавонон”-ро аз дигар дарсҳои даврони дифоъи муқаддас баршумурданд ва гуфтанд: “Бояд ҷавононро вориди майдон кард ва аз нерӯи онон ғафлат накард, албатта ба коргирии ҷавонон ба маънои аз саҳна хориҷ шудани афроди ғайри ҷавон нест зеро ҳар фарде ба таносуби таҷриба ва амалкарди худ ҷойгоҳе дорад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон бо таъкид бар ин ки ғафлат аз нерӯи ҷавон иштибоҳ аст ва нерӯҳои ҷавон бояд ба кӯмаки нерӯҳои ғайриҷавон биёянд, гуфтанд: “Яке аз шохисҳои муҳимми даврони дифоъи муқаддас, ҳузури ҷавонон дар мансабҳои фармондеҳӣ ва дар баданаи азими Басиҷу Сипоҳ ва Артиш буд ва имрӯз низ бояд ин фурсатро муғтанам шумурд ва аз ҷавонон дар радаҳои мудириятии боло ва ба вижа миёнӣ истифода кард.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ “азму иродаи миллӣ”-ро дарси дигари дифоъи муқаддас донист ва таъкид карданд: “Душман талоши зиёдеро барои суст кардани азму иродаи мардум ва ноумед кардани онон ба кор бастааст, ки бояд дар муқобил, азму иродаи миллӣ тақвият шавад ва ин муҳим низ, бо дастури имконпазир нест балки бо истидлолҳои саҳеҳ ва бо ҳузури ба мавқеъи соҳибони фикр дар миёни мардум муҳаққақ мешавад.”

Эшон бо таъкид бар ин ки асоси ҳамаи умури кишвар ва лозимаи муваффақият дар арсаҳои мухталиф “истодагӣ ва муқовимат” аст, афзуданд: “Бархе корҳо ниёзманди истодагии тӯлонимуддат аст, бинобар ин набояд аз густардагии ҷабҳаи душманон ва қулдуриҳо тарсид балки бояд ҳамонанди даврони дифоъи муқаддас, бо муқовимат ва истодагӣ, собит кард, ки мо метавонем.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, бо ишора ба талоши душман барои таъсиргузорӣ бар фаҳму идроки тасмимсозон, тасмимгирон ва оҳоди мардум ба манзури илқои “наметавонед” ва “намешавад” гуфтанд: “Бар хилофи талоши душман барои мунҳариф кардани фаҳму идроки мардум ва масъулон аз воқеъиятҳои кишвар ва таърифи манофеъ ва масолеҳи миллӣ бар асоси аҳдофи худ, зарфиятҳо ва тавоноиҳои кишвар ба гунае аст, ки ҳамаи гиреҳҳои иқтисодӣ ва мушкилоти маъишатӣ бо тадбиру бо пайгирӣ ва машварати дуруст, қобили ҳал шудан ҳастанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ ба суханони ахири раисиҷумҳури ИМА мабнӣ бар ин ки агар Эрон хостаҳои Амрикоро анҷом диҳад вазъи мардум беҳтар хоҳад шуд, ишора карданд ва афзуданд: “Мақомот ва расонаҳои амрикоӣ ва аврупоӣ ба сурати мустамар бо такрори чунин матолибе дар талош барои илқои ин мавзӯъ ҳастанд, ки “шумо наметавонед” аммо мардуми Эрон ба ин таблиғот ва илқоот таваҷҷӯҳе намекунанд.”

Эшон гуфтанд: “Яке аз нукоти дигаре, ки талош мешавад азҳон ва идроки мардум ва масъулонро аз он мунҳариф кунанд, мавзӯъи пойбандӣ ба шиорҳои инқилоб аст ва ахиран низ бархе мақомоти аврупоӣ гуфта буданд, ки Эрон бояд даст аз шиорҳои инқилобӣ бардорад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон иллати баён ва илқои чунин матолиберо тарсу воҳимаи Амрико ва аврупоиҳо аз шиорҳои инқилоб ва роҳи севвуме, ки Инқилоби Исломӣ ба вуҷуд овардааст, донистанд ва таъкид карданд: “Илоҷи масоил ва мушкилоти кишвар пофишорӣ бар шиорҳо ва роҳи инқилобӣ аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба ҷанги Аҳзоб ва оёти марбут ба ин ҷанг, сафороии душманон ва шайтонҳо аъам аз Амрико ва Аврупои хабисро нишонаи ҳаққоният ва қудрати низоми Ҷумҳурии Исломӣ донистанд ва гуфтанд: “Кишвар илова бар ҳаракати рӯ ба пеш, дар мавориде ҷаҳиш низ доштааст ва душман аз ин мавзӯъ нороҳат ва нигарон аст ва иллати аслии таҳримҳо ҳам ҷилавгирӣ аз ин ҷаҳишҳо аст аммо ба лутфи Худованд дар ояндаи начандон дур, дар заминаҳои мухталиф шоҳиди ҷаҳишҳое хоҳем буд.”

Эшон дар идомаи суханони худ матолиберо дар хусуси Аврупо баён карданд.

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, бо таъкид бар ин ки роҳи таомул ва музокира бо ҳеч кишваре ба ғайр аз ИМА ва режими саҳюнистӣ баста нест, афзуданд: “Аммо ба ҳеч ваҷҳ набояд ба кишварҳое, ки парчами душманӣ бо низоми исломиро дар даст гирифтаанд ва дар раъси онҳо Амрико ва ин чанд кишвари аврупоӣ, эътимод шавад зеро онҳо сареҳан бо миллати Эрон душманӣ мекунанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки ангезаҳои душмании аврупоиҳо бо Ҷумҳурии Исломӣ тафовути усулӣ бо душмании Амрико надорад, гуфтанд: “Аврупоиҳо дар зоҳир ба унвони миёнҷӣ ворид мешаванд ва ҳарфҳои тӯлонӣ ҳам мезананд аммо ҳамаи онҳо пӯч аст.”

Эшон бо ишора ба амалкарди аврупоиҳо баъд аз тавофуқи ҳастаӣ ва амал накардан ба ваъдаҳо ва ҳамчунин наҳваи амалкарди Аврупо баъд аз хуруҷи Амрико ва аъмоли золимонаи таҳримҳои сонавия афзуданд: “Аврупоиҳо ба рағми ваъдаҳои худ, амалан ба таҳримҳои Амрико пойбанд монданд ва ҳеч иқдоме анҷом надоданд ва аз ин пас ҳам баъид аст коре барои Ҷумҳурии Илсомӣ анҷом диҳанд, бинобар ин бояд ба куллӣ аз аврупоиҳо қатъи умед кард.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, хотирнишон карданд: “Рафту омад ва бастани қарордод ишколе надорад аммо мутлақан набояд ба онҳо умед дошт ва эътимод кард.”

Эшон ҷараёни корҳоро ба рағми ҳамаи ин душманиҳо, ба нафъи Ҷумҳурии Исломӣ арзёбӣ карданд ва гуфтанд: “Имрӯз низоми исломӣ на танҳо қавитар аз 40 сол пеш аст балки аз даҳ соли пеш низ қавитар шуда ва иқтидори инқилобӣ ва сиёсии он дар минтақа густариш ёфта ва решаҳои инқилоб амиқтар шудааст.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон бо ишора ба пешрафтҳои низоми исломӣ дар арсаҳои гуногун хотирнишон карданд: “Албатта вазоифи сангине бар ӯҳдаи ҳамааст зеро мушкилоти мухталифе дар арсаҳои фарҳангӣ ва иқтисодӣ вуҷуд дорад ва душман низ ба шиддат дар заминаи нуфуз ва иқдомоти фарҳангӣ фаъол аст, аммо агар масъулон милоки кори худро адами эътимод ба душман қарор диҳанд, қатъан метавон дар муқобили тавтеъаҳо истод ва онҳоро хунсо кард.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар идома ба арзёбии вазъияти иҷтимоӣ, сиёсӣ ва иқтисодии Амрико ва Аврупо пардохтанд ва гуфтанд: “Амрико, ки душмани аслии мост, имрӯз манфуртарин давлат дар дунё аст ва аврупоиҳо низ худашон дар ҳоли эътироф ба заъфҳо ва уфули қудраташон ҳастанд.”

Эшон бо ишора ба суханони яке аз сарони Аврупо дар маҷмаъи умумии СММ афзуданд: “Ин мақоми аврупоӣ сароҳатан ва бо истидлол ба уфули тамаддуни Ғарб изъон кард, албатта дар ҳамин шароити заъф низ хуи истикбории худро фаромӯш намекунанд.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, ба оморҳои марокизи байналмилалӣ дар хусуси қарзҳои кишварҳои маъруфи аврупоӣ ишора карданд ва гуфтанд: “Мушкилоти иқтисодии ин кишварҳо ҷиддӣ аст ва гирифториҳои сиёсии Ангилис ва Фаронса низ дар муқобили чашми ҳамагон аст, бинобар ин бояд аз ин мавқеъият истифода кард.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар ҷамъбандии суханони худ, чанд вазифаи муҳимро барои тадовуми роҳи пурифтихори инқилоб ва ғалаба бар душманиҳо мавриди таъкид қарор доданд.

“Эътимод ва итминон ба ваъдаи илоҳӣ” аввалин нуктае буд, ки Валии амри мусалмонони ҷаҳон ба он ишора карданд ва гуфтанд: “Ҳадафи мо таҳаққуқи дини Худо ва пиёда шудани шариати илоҳӣ дар ҷомеъааст, бинобар ин Худованд тибқи ваъдаи худ моро ёрӣ хоҳад кард, ҳамчунонки то кунун низ ба ин ваъда амал карда ва бо вуҷуди анбӯҳи мушкилот, Ҷумҳурии Исломӣ дар қуллаи иззат қарор дорад ва мояи ифтихор ва мубоҳот барои ислом аст.”

Эшон ҳамагон ба вижа масъулон ва мудиронро ба “тақво, садоқат ва кори ҷиҳодӣ” тавсия карданд ва бо ишора ба вазифаи муҳимми дигар яъне “муборизаи ҷиддӣ бо фасод” афзуданд: “Албатта дар мубориза бо фасод, пешгирӣ муқаддам бар дармон аст, яъне бояд заминаҳои фасодро аз байн бурд, зимни он ки мубориза бо фасод махсуси қувваи қазоия нест ва ҳамаи қувои кишвар бояд дар ин хусус эҳсоси масъулият кунанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бархе аз вогузориҳоро намунаҳое аз корҳои насанҷида ё фасодолӯд донистанд ва гуфтанд: “Дар ҳоле, ки аз як тараф иддае аз ҷавонон дар талоши пурангеза барои равнақи тавлид дар кишваранд, дар тарафи дигар бархе харобкориҳои ношӣ аз фасод тавлидро нобуд мекунад, ки набояд иҷоза дод ин маворид ва мушкилоте ҳамчун қазоёи корхоонаҳо дар Арок ва Хузистон шакл бигирад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, “кӯмак ба тавлид”-ро вазифаи масъулон ва калиди ҳалли масоили кишвар донистанд ва афзуданд: “Агар тавлид равнақ бигирад, бисёре аз мушкилоти кишвар аз ҷумла суқути арзиши пули миллӣ, таваррум ва қудрати хариди мардум ҳал хоҳад шуд, албатта бояд пеши роҳи воридоти беравия низ гирифта шавад.”

“Тақвияти нерӯҳои вафодор ба Инқилоб” тавсияи дигари Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ буд.

Эшон нигоҳи низоми исломӣ ба ҳуқуқи умумии оҳоди мардум фориғ аз мазҳаб ва тоифаи ононро яксон хонданд ва гуфтанд: “Фориғ аз ин ки як фарди мусалмон аст ё ғайримусалмон, ва ё ба низоми исломӣ вафодор аст ё нест, ҳуқуқи умумии он бояд маҳфуз бошад, масалан набояд адр кишвар ноамнӣ вуҷуд дошта бошад, ва бояд озодӣ ва нигоҳи одилона барои ҳамаи мардум яксон бошад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон бо таъкид бар ин ки дар канори ин мавзӯъ, “ҳимоят аз нерӯҳои вафодор ба инқилоб ва мӯътақид ба истиқлоли кишвар” зарурӣ аст ва набояд бо барчаспҳое ҳамчун тунду ифротии ин нерӯҳои пурангезаро аз майдон хориҷ кард, афзуданд: “Нерӯҳои мӯъмин ва инқилобӣ, ки маҷмӯъаи азиме аз мардумро дарбармегиранд, бояд дар ҳамаҷо ва дар муқобили таъаррузҳо ҳимоят шаванд ва имкони ҳузури онҳо дар марокизи ҳассос фароҳам шавад, чароки онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки дар қазияи 9 деймоҳи 1388 ва ё дар қазияҳои соли 1396 бо он ҳаракати азим вориди майдон шуданд ва душманонро ноком гузоштанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ тавсияи мукаррари худ ба масъулон дар хусуси истифода аз нерӯҳои инқилобиро ёдовар шуданд ва гуфтанд: “Банда ба раисони ҷумҳур дар чанд давра гуфтаам, ки барои пешрафти коратон аз нерӯҳои вафодор ба инқилоб истифода кунед, зеро онҳо ҳастанд, ки дар ҳангоми хатар барои кӯмак ба низом, ба саҳна меоянд.”

Эшон иттиҳоди мардум бо якдигарро мавриди таъкид қарор доданд ва афзуданд: “Иттиҳоди нерӯҳои инқилоб низ бисёр муҳим аст ва ихтилофи салиқаҳои афрод бо якдигар набояд ба мухолифат ва муориза мунҷар шавад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон дар поён бо интиқод аз бархе афрод, ки дар суханони худ ва ё дар фазои маҷозӣ мардумро маъюс мекунанд, гуфтанд: “Парҳез аз ноумед кардани мардум аз муҳимтарини корҳо аст, чун агар умед набошад ҳеч кори бузурге анҷом намешавад, албатта умед ба оянда як умеди козиб нест, балки ояндаи кишвар воқеъан рӯшан ва умедвор кунанда аст.”

20 September 2019

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, Валии амри мусалмонони ҷаҳон, субҳи рӯзи чаҳоршанбе (18/09/2019) дар маросими такрим ва тақдир аз меҳмоннавозии мавкибдорони ироқӣ ва ходимони роҳпаймоии Арбаъин, зимни ташаккури самимона аз рафтори каримонаи миллати бузурги Ироқ, роҳпаймоии Арбаъинро мавзӯе беназир ва ҷаҳонӣ, ва заминасози густариши маърифати ҳусайнӣ ва ташкили тамаддуни навини исломӣ хонданд ва гуфтанд: “Роҳпаймоии бузурги Арбаъин, ояти узмои илоҳӣ ва нишонаи иродаи Парвардигор бар нусрати уммати исломӣ аст.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, рафтор ва каромати исломӣ ва арабии мардуми Ироқ дар меҳмоннавозӣ аз зоирони Арбаъинро беназир ва бар мабнои ишқи ҳусайнӣ донистанд ва афзуданд: “Аз самими қалб ва аз тарафи миллати Эрон аз ҳамаи шумо мавкибдорон, ки дар айёми Арбаъин, каромат ва маваддатро дар болотарин ҳадди буруз медиҳед ва аз ҳамаи миллати бузурги Ироқ ва аз масъулони давлат он, ки бо таъмини амният, заминаҳои ин ҳаракати азимро фароҳам мекунанд, ва аз уламо ва мароҷеъи изоми Ироқ, ташаккур мекунам.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки тавфиқи меҳмоннавозӣ аз зоирони ҳусайнӣ як неъмат ва раҳмати илоҳӣ аст, ки бояд қадри он дониста шавад, хотирнишон карданд: “Ишқ ба Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) мавзӯе истисноӣ аст, ки дар тӯли таърих назир надошта ва нахоҳад дошт ва ҳаракат ва иҷтимоъи азиме, ки ҳар сол ба муносибати Арбаъин дар Ироқ бахусус дар масири Наҷаф ба Карбало шакл мигирад, акнун абъоди байналмилалӣ пайдо карда ва Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) ва маърифати ҳусайнӣ ҷаҳонӣ шудааст.

Эшон афзуданд: “Дунёи имрӯз, ки гирифтори зулм ва фасод ва пастӣ шудааст, башиддат ниёзманди маърифати озодагии ҳусайнӣ аст ва агар Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) ба дурустӣ муаррифӣ шавад, дар воқеъ Ислом ва Қуръон муаррифӣ шудааст.”

Валии амри муслимини ҷаҳон, бо таъкид бар ин ки мантиқ ва паёми Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) наҷотбахши дунё аз ҳокимияти ҷабҳаи куфр ва истикбор хоҳад буд, гуфтанд: “Мантиқи Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) мантиқи дифоъ аз ҳақ ва истодагӣ дар муқобили зулм ва туғён ва гумроҳӣ ва истикбор аст ва ҷавонони дунё ва миллатҳои беғараз, имрӯз ташна ва ниёзманди ин мантиқ ҳастанд ва ҳаракати азим роҳпаймоии Арбаъин метавонад маърифат ва мантиқи ҳусайниро ба дунё муаррифӣ кунад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар ин ки роҳпаймоии Арбаъин рӯзбарӯз ҷаҳонитар хоҳад шуд, ин роҳпаймоии бузургро таҷаллии ҷӯшиши хуни Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) ва таҷаллии паёми Ошӯро баъд аз 1400 сол донистанд ва хотирнишон карданд: “Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) фақат махсуси шиъаён нест балки мутааллиқ ба ҳамаи мазоҳиби исломӣ аъамми аз шиъа ва суннӣ ва мутааллиқ ба инсоният аст ва ба ҳамин иллат мо шоҳиди ҳузури ғайримусалмонон низ дар роҳпаймоии Арбаъин ҳастем.

Эшон афзуданд: “Дар шароите, ки душманони ислом аз ҳамаи абзорҳо ва васоил ва аз тамоми имконоти молӣ ва моддии худ барои муқобила бо уммати исломӣ истифода мекунанд, Худованди Мутаол роҳпаймоии Арбаъинро ногаҳон ингуна азамат ва ҷилва медиҳад ва дар воқеъ онро ба унвони як ояти узмо ва нишонае бузург аз пирӯзии ниҳоии ҷабҳаи ҳаракати ҳусайнӣ бар ҷабҳаи куфр ва истикбор ба намоиш мегузорад.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, бо таъкид бар лузуми ғинои рӯзафзуни маънавӣ ва фарҳангии роҳпаймоии Арбаъин, аҳли фикр ва фарҳангро ба барномарезӣ барои ин ҳаракати азим даъват карданд ва гуфтанд: “Роҳпаймоии Арбаъин метавонад заминасози таҳаққуқи ҳадафи ниҳоии уммати исломӣ яъне “Ташкили тамаддуни азим ва навини исломӣ» бошад ва бар ҳамин асос бояд пайвандҳои мустаҳкам миёни мусулмонон аъамми аз шиа ва суннӣ ва миллитҳо ва ақвоми мухталиф, дар ин роҳпаймоӣ бештар шавад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ таъкид карданд: “Агар зарфиятҳои бешумори миллатҳои исломӣ дар Ғарби Осиё ва Шимоли Африқо, ба якдигар пайванд бихӯранд ва дар амал худро нишон диҳанд, он ҳангом маънии воқеии иззати илоҳӣ ва тамаддуни азими исломӣ барои ҷаҳониён ошкор хоҳад шуд.”

Эшон бо ишора ба бедории миллатҳои исломӣ, миллати бузурги Ироқро бархӯрдор аз иззат, фарҳанг ва азму иродаи воло хонданд ва афзуданд: “Ҷавонони ироқӣ дар қазияҳои солҳои ахир, қудрати худро нишон доданд ва бо фатвои марҷаъияти муаззами Ироқ тавонистанд тавтеаи бузурги ДОЪИШ ва такфириҳоро хунсо ва аз миллат ва кишварашон дар муқобили тавтеаи ҷаҳонии эҷоди ҷанги дохилӣ, муҳофизат кунанд.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, ду миллати Эрон ва Ироқро, ду миллате тавсиф карданд, ки ҷону дили онҳо ба якдигар муттасил аст ва гуфтанд: “Душманон талоши зиёде барои эҷоди тафриқа миёни ду миллат анҷом доданд аммо ба лутфи илоҳӣ натавонистанд ва аз ин пас ҳам нахоҳанд тавонист, зеро омили аслии пайванддиҳандаи ду миллати Эрон ва Ироқ, имон ба Худованди Мутаол ва муҳаббати Аҳлибайт (а) ва ишқ ба Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) аст.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба чиҳил сол тавтеа ва таҳдиду таҳрими Амрико ва дунболаҳо ва муздуронаш бар зидди миллати Эрон, хотирнишон карданд: “Ба рағми ҳамаи ин тавтеаҳо ва ба кӯрии чашми онҳо, Ҷумҳурии Исломии Эрон аз як ниҳоли наҳиф, акнун ба як дарахти тановаре табдил шуда, ки самарот ва меваҳои он рӯзбарӯз дар ҳоли густариш аст.

Эшон дар поён бо ишора ба шиорҳои ҳозирон барои нобудии Амрико ва режими саҳюнистӣ, таъкид карданд: “Бо лутфу фазли илоҳӣ, ин шиорҳо дар ояндае начандон дур муҳаққақ, ва уммати исломӣ бар душманони худ пирӯз хоҳад шуд.”

Пурбоздидтаринҳо

All rights reserved This website is owned 2017